თოვლო, შენ ახლა იმდენს იზამ, ზეცას ამოთხრი,
გზა კიდეს იწმენდს ღრუბლებისგან, დრო ძალებს იკრებს..
პოეზიაა (დამერწმუნე) კიბე სამოთხის,
პოეზიაა უსათუოდ გზა სამოთხისკენ!..

ათი საათი არასრული.. არ მყოფნის ძალა
ამოვირბინო საფეხური ქვების თუ ხის და
უცხო მომავალს გაუგებარ აწმყოში ვმალავ,
(შენთვის) ვარსკვლავი რომ ჩამოვხსნა ბებერი ციდან.

მეუბნებიან: ბევრს ვოცნებობ..
სულის ცხონებად
ჩამეთვლებოდა შენთან ერთად თოვაში გასვლა...
ჩაირიხინებს ძველ ეტლივით ჩვენი ცხოვრებაც
და რომ გვგონია, მთლად ისეთი იქნებ და არც ვართ...

დღეს ეს ნაწერი ვერ მოგიტანს ვიცი, ხასიათს..
და ზოგჯერ არის მომენტები, გვერდზე ვდებ რისკებს...
დრო დაამატებს დანარჩენს და
ეს კი ასეა -
შენზე წერაც რომ ჩემთვის არის გზა სამოთხისკენ.