ჭერს ვუყურებ და ბროლის ჭაღში ჩანან მწერები,
უღმერთოდ მკვდრები,ვით ჩემს წიგნში ჩანაწერები.
შენ, პოეზიავ, არ გაგწირავ არ მიგატოვებ,
მე არ ჩავუგდებ,შენს თავს ხეპრე ალიგატორებს!
სახელს მოვიმკი,დროის ხნულში ტანჯვით დათესილს,
მწიფე ლექსებს ვთხზავ,თქვენ მიირთვით დელიკატესი.
სამყაროს ხილვა გაუკვირდათ ტყუპისცალ მსტოვრებს,
მე ვინც მისმენდა,ის მუდამჟამ დამიმახსოვრებს.
მძიმე კაეშნით ემოცია მკვირცხლად ვიტკინე,
ტანში ღრმად გამცრა,ცხედარი რომ წარმოვიდგინე.
სმენა დამეხშო ბარაბანში ბრიყვი ბრბოს სმენით,
დაფრთხნენ და შეკრთნენ  ხრამის პირას მდგომი მგოსნები.
მძაფრად მიგრძვნია სტრიქონებში ალღო რითმების,
პოეზიას კი  ვერ ვხსნი, ცხადად,ალგორითმებით.
ზეცის ლაჟვარდში ღრმად გამჯდარა ფერთა გამები,
მე მსურს გაფერნა, ბნელ მიწაზე ვერ დავკავდები.
მკაცრი სიკვდილის დათრგუნული ერთი მონა ვარ,
ბედს ვსაყვედურობ,უგულოს და სწორედ ონავარს.
გამოაჟღერე  სიხარულის მუსიკა .გულო,
თორემ დაოსდი უენოდ და უსიყვარულოდ.
ახლა გავხედავ მთაწმინდიდან ცრემლიან თბილისს,
მფეთქავ ძარღვებში ჟრუანტელის სიო დამივლის.
ახალი ლექსი ჩემი მორიგი სიხარულია,
თუ ყოველ ღამით,უსაქმურად ზიხარ,რთულია.
თითქოს სხეულში სიხარულის მსგავსი მოვიწყვე,
ჯერ ლაღად ვარ და ვიცი,ალბათ მალე მოვიწყენ.
ის დამრჩენია,უგემური ნერწყვები ვყლაპო,
თქვენ ფეხქვეშ ნოხი გიგიათ და მე კიდევ _ტყლაპო