ნამის სველი ტუჩი კოცნის ყურძნის მტევნებს,
ქარვის მძივებივით ვაზზე შემოკვანძულს,
ატმის ბებერ რტოებს გული ეწურებათ,
ნატანჯ ქალწულივით სამოსშემოძარცვულთ...
ღრუბლის კატარღები ცის ლრჯ ზღვაში სცურავს,
ბამბის ქუდებივით მთის წვერს ჩამოცმული,
არწივს გაუშლია ფრთები პალმებივით,
კლდის გულს ჩანჩქერია რძისფრად გადმოსული...
დადის შემოდგომა სავსე ხურჯინებით,
დადის მომღიმარი თოვლის პაპასავით,
ოქროს ვაშლის ბაღებს ხალხი შეესია,
ბავშვებს ქანცი გასწყდათ ამდენ ხილის ჭამით...