საფლავში ჩაშვებულს, მიტირებს მავანი?
ძვირფასო ასულო! თქვი სიტყვა ხელახლა:
ცრემლებს თუ მოგგვრიან, თქვი, ეგრეც არ არი -
არ დავთმე ტკივილი, რომ სული მეხარა.

გული მაქვს მწუხარე, იმედი - არც ციდა,
სისხლი კი, გულმკერდში სიცივეს ავრცელებს;
მოვკვდები. დაგტოვებ ეულს და სხვა ციდან
დაგლანდავ, თუ როგორ დასტირი სარეცელს...

და მაინც, ვფიქრობ რომ სიმშვიდის ციალი, 
ჩემს თავზე მოქუფრულს გაარღვევს - სევდის ცას:
და ჩემს მწუხრს, ცოტათი შევიცვლი მზიანით,
თუ ვიცი, რომ ჩემს გულს, შენი დღის მზე იცავს.

ო, ჩემო ასულო! კურთხეულ წვეთებს ღვრი -
ევლები იმას, ვინც ვერასდროს იტირებს;
ორმაგად ძვირფასობს მათთვის ეგ ცრემლები,
რომელთა თვალებსაც ახრჩობს ეგ სიმძიმე.

ძვირფასო! ადრე გულს მითბობდა შენი მზე 
და ნაზი შეგრძნების იყავი საბადო;
მშვენება არ კარგავს მას - რასაც შეიძენს,
თუ ის არ გათელა უსაზღვროდ ავმა დრომ.

საფლავში ჩაშვებულს, მიტირებს მავანი?
ძვირფასო ასულო! თქვი სიტყვა ხელახლა:
ცრემლებს თუ მოგგვრიან, თქვი, ეგრეც არ არი -
არ დავთმე ტკივილი, რომ სული მეხარა. 



And wilt thou weep when I am low?
Sweet lady! speak those words again:
Yet if they grieve thee, say not so---
I would not give that bosom pain.

My heart is sad, my hopes are gone,
My blood runs coldly through my breast;
And when I perish, thou alone
Wilt sigh above my place of rest.

And yet, methinks, a gleam of peace
Doth through my cloud of anguish shine:
And for a while my sorrows cease,
To know thy heart hath felt for mine.

Oh lady! blessd be that tear---
It falls for one who cannot weep;
Such precious drops are doubly dear
To those whose eyes no tear may steep.

Sweet lady! once my heart was warm
With every feeling soft as thine;
But Beauty's self hath ceased to charm
A wretch created to repine.

Yet wilt thou weep when I am low?
Sweet lady! speak those words again:
Yet if they grieve thee, say not so---
I would not give that bosom pain.