მგოსნის ტვინი,სიცხადით რომ გავიჯერო,
ნაღდად ნიშნავს, ოცნების ხმა გავიჩერო,
ჩემთვის ღრმა ცა, პლანეტების მუზეუმი
არის,რადგან სისხლი ფეთქავს გულზე უმი.

თბილ კაპილარს,ცხელი სისხლი ამოსკდება,
რადგან ვეჭვობ, ნეკნთა შორის დავეტევი,
ფიქრის ხრამი,დაღრმავდა და გამოფსკერდა,
შმაგ საგულეს, გული მიცემს გამეტებით.

მტრის წინაშეც, მე რომ თავი დამეხარა,
ღვთის მოძღვრება,უროშიოდ დამეხმარა,
მაინც მძაგს მე,ყველა ცრუ და გარეწარი,
არ დავინდობ მტერს ცემისას,დალეწვამდი.

მტყუანს და ვერაგს,თუკი ხელი დავაფარე,
მე დავამსხვრევ, სინამდვილის პირამიდას,
მე თუ მომკლეს,სიცოცხლის ლანდს დავაბარებ
რომ აქ ხეირს, არ ელოდოთ პირ ავიდან.

ნატიფ ზეცას ფრიად შვენის,გალურჯება,
მზეს, თვალები დაუკოცნეს ალუჩებმა,
ის,მათ სიტკბოს სულის არხში შეიძვრენდა,
როცა ლექსს თხზავ,ყველაფერი შეიძლება.

ბალღი მთვარე,ზეცამ ნისლში შეახვია,
ვარსკვლავთ ველი ელავს,ქორფად მობიბინე,
დედალ ვარსკვლავს,თურმე კდემა შელახვია,
არ გიყვარდით, ჩემთან მაინც მოირბინეთ.