ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

( დასაწყისი )

   

    მე ვცდილობ, ვიყო სამართლიანი ქალების მიმართ, მაგრამ არ შემიძლია. ეს იმიტომ, რომ ისინი სრულებით აღარ შეესატყვისებიან ჩემს ბიჭურ წარმოსახვას, ქალში განსხეულებული მშვენიერება მშვენიერების იდეალს ენაცვლება, მაგრამ ხელშესახები აქ უკვე ქალის სხეულია, რომელიც საფეხურებით ბიოლოგიისაკენ, ცხოველურისაკენ ეშვება.მინდა რაღაც ეტაპი ცხოვრებისა დავკეცო ან დავჭმუჭნო და სადმე მოვისროლო,არ მინდა რამე ლოგიკური დასასრული,პრინციპში არც გამოვა, ლოგიკურად არაფერი დამიწყია და ალბათ ამიტომ… მინდა მოგითხროთ ეს ამბავი მაგრამ უკვე ვხვდები, რომ მძლევს ზოგიერთი წვრილმანის ხაზგასმის მწერლისეული ჟინი.

    ალბათ გეცნობით, მე კაიე ვარ! უხვი და ვნებიანი, ჩემი თვალები მზის შუქში წაქცეული სვეტებია, თმების სიუხვის გამო, კეფასა და საფეთქლებზე ყოველთვის მრავლად მაყრია ურჩი კულულები, მთელი ჩემი არსებიდან გამოსჭვივის ჯანმრთელი სინორჩე და ჩემს ქორფა კანსაც უძვირფასესი ხილის სურნელი ასდის. ხალხი გუჩის კოსტიუმში გამოწყობილ მეამბოხეს მეძახის. მე მესმის უკვე სამი წელია, ჩემს ნაცვლად ჩემი ბაგეებით სხვა ლაპარაკობს,მე სენ - მერიელი მუსიკოსი, ისე დავდივარ ქუჩაში, რომ ქალებს მაგნიტური ძალით ვიზიდავ და ამას ეძახიან ფლირტს! მათ არაფერი იციან, არ იციან რა არის ქალი! ჩვენ ვცოცხლობთ, ვარსებობთ და ვიხოცებით ისე, რომ შორს ვართ ერთმანეთისგან. სივრცეები კი, ისევე როგორც ადამიანები, უმუშევრები რჩებიან, ხოლო შემოქმედება ადამიანებს მარტვილებად აქცევს, ხშირად კი მსხვერპლად იწირავს. ჩემს გასაღიმებლად უცხოს ერთი შეხედვაც კი საკმარისია, ამ ღარიბული უბნის კვალობაზე, სადაც ქალს ჯაფა და მოუვლელობა უღებს ბოლოს, აქ ხშირად დაინახავთ, გამომძალველებს, ლოთებსა თუ მეძავებს. მეძავი - თქვენ გგონიათ მას ეს სიამოვნებს? არა მეგობრებო, არ სიამოვნებს, მაგრამ მძიმე სოციალური პირობების გამო ის იძულებულია თავი დაიმციროს და გაიხადოს, გაშიშვლდეს ფიზიკურად, მაგრამ არა სულიერად, რადგანაც ის ადამიანია, ხოლო ადამიანი სიკეთის იპოსტასია. ახალგაზრდობაში სექსზე ნამდვილად მხოლოდ ერთი რამ მინდოდა მცოდნოდა: სექსით სად შეიძლება დაკავდე? და რამდენად მალე? ამ საკითხზე მეტი არაფერი მაინტერესებდა - სად და რამდენჯერ. ჩვენ ისეთ საზოგადოებაში ვცხოვრობთ, სადაც ძალიან ბევრი რამ დასაშვებია, მოგეხსენებათ, სექსი ფრიად ინტიმური რამაა, ჰოდა, გეტყვით, ჩემო კარგებო, რომ მარჯვნივ თუ მარცხნივ, ზემოთ თუ ქვემოთ..  ჩვენი ცხოვრება ერთი დიდი, კოლექტიური ჟიმაობაა. ჩვენ სულიერი საყრდენი დავკარგეთ. მარტოები დავეხეტებით ამ სამყაროში და ტკივილისა თუ სასოწარკვეთისგან ერთმანეთს ხშირად მხეცური ძალადობით შეურაცხვყოფთ.


    მე ვერავინ დამარწმუნა, რომ ღმერთი არსებობს, მაგრამ ვერც მისი არარსებობა დამაჯერა ვინმემ გონივრულად. სხვებიც რომ ჩემსავით ეძიებდნენ და იბრძოდნენ, ეგებ ყველა ერთად სულ პატარა საიდუმლოს მაინც გამოვტყუებდით უფალს.  ადამიანები მუდამ კეთილად მეპყრობიან, მტრები არა მყავს და თუკი ვინმე ცდოლობს არაკეთილმოსურნის ნიღბის აფარებას, მაინც იჩენს იმდენ დიდსულოვნებას, რომ გული არ დამწყვიტოს. საზოგადოებაში ყოველთვის სრულ სიჩუმეს ვიცავ, რადგან ჩემში პოეტის ყველა ცოდვას ვგრძნობ, აღგზნებულობას, ეფექტის სიყვარულს, უპირატესობას ჩრდილში დიდებას ვანიჭებ, მე კაიე ვარ და რომ ვყოფილიყავი გაჩენილი პირველობისათვის, ძალზედ გამიხარდებოდა, მაგრამ რადგან არა ვარ, მთელს ჩემს სულს უკანასკნელს ვუკავშირებ. 

    თან მახსოვს და თან ბუნდოვნად მესახება, ამ გიჟური სვლის სულ უმნიშვნელო დეტალებიც კი, შენ ქვითინებდი, შენ ჩემს წინ იჯექ ფიაკრში, იჯექ და ქვითინებდი, მგავდი, შენ მე მგავდი საუბედუროდ, რა დამავიწყებს პატარა მოცისფრო თვალებს და შენი თმების წითელ ჩირაღდანს, წვრილ ღეროზე გაშლილ წითელ ყვავილს ჰგავდი, არა, ეს უფრო ცითმოვლენილი სული იყო, ღვთაება, ღმერთქალი. ასეთი ამაღლებული სილამაზე მიწიერი ვერ იქნება. როგორც მოვლენათა შემდგომი განვითარების მიხედვით მივხვდი, დიდხანს არ ვყოფილვარ გონწასული, თიხიან კედელზე მიკრული გამოვფხიზლდი თუ არა, ვიგრძენი, რომ სიცივეს მხოლოდ შენი სურნელით ვძლიე და აი, წარსდგა ჩემს წინ ბედნიერების გრადაცია - სიამოვნების ერთგვარი თერმომეტრი. მახსოვს როგორ გიყვარდა სუნამოები, როგორ გიყვარდა კოკო შანელი. ჩვენს პირველ შეხვედრას და პირველ ცეცხლს ვერაფერი ჩააქრობს ქვეყნად, შენ განაგრძობდი ქვითინს, მე კი როგორ მიჭირდა შენთან მოსვლა, განძრევას ვერ ვახერხებდი, სიცხისა და სივიწროვისგან მთელი ტანი ოფლით მქონდა გაწეპილი, აქვე ახლოს ერთმანეთში ირეოდნენ, პატარა ონავრები, ეს უკანასკნელნი ერთმანეთს ისე ესროდნენ თოვლის გუნდას თითქოს ახალწვეულ ჯარისკაცებს ჰგავდნენ, ომი რომ ჯერ არ უნახავთ და ამიტომ უგუნურად მამაცობდენ. ო, როგორი სულელები ვიყავით მაშინ,  მე ცოტა ხანს  ვყოყმანობდი, შემდეგ მოგიახლოვდი და გითხარი:
- მაგ ლამაზ თვალებთან ეგ ცრემლები ვერაფერს გახდება.
გამარჯობა! Madame, მე კაიე ვარ!
ამ დროს ჩამხედეთ თვალებში და მიპასუხეთ:
- ლილიენი!
ათი წუთი ვუცქერდით ერთმანეთს თვალებში, ბედნიერების ათი წუთი, შემდეგ ჩემს ბაგეს ისევ დასცდა რამოდენიმე სიტყვა:
- სანამ თქვენ მზე არ უარგყოფთ არც მე უარგყოფთ.
- მთავარია სურვილები გავაღვიძოთ.


      შენი მზერა წამიერად ჩემს კისერზე შეჩერდა, რომელიც თითქოს ჯანსა და ღონეს აფრქვევდა. და მიუხედავად იმისა, რომ ასე დაბნეული და დარცხვენილი იჯექი, კიდევ ერთხელ დაგაახლოვა გულმა ჩემთან. თავში ისეთმა ახირებულმა აზრმა გაგიელვა, რომ თვითონვე გაგიკვირდა: ახლა, ამ კისერს რომ ხელები შემოვაჭდო, მთელი მისი ძალა და ენერგია ჩემს სხეულში გადმოიღვრებაო. ერთბაშად შეგაკრთო ამ ფიქრმა. გაოგნებული იყავი - კისერზე ხელის მოხვევა რამ მაფიქრებინაო. საქმე ის იყო, რომ, თვითონ სუსტსა და უღონოს, ძალა და ღონე გიზიდავდა, ის, რაც შენს სხეულს აკლდა. გრძნობდი, რომ ჯერ არც ერთ მამაკაცს ასეთი ძალით არ ემოქმედა შენზე, როგორც მე. ჩემდა მოულოდნელად ტუჩებში ჩამეკონე, შემდეგ ღაწვებზე ოდნავი სიწითლე მოგერია, თუმცა ისე აგეწვა სახე, თითქოს საქვაბე ოთახში მდგარიყავი, ღია ღუმელთან. მერე ერთმანეთის ხელები გადავაბით და გულისკენ მიგიზიდე. შენი პატარა ტუჩებით ნაზად მეხებოდი ყელზე,  ო, როგორ ნათლად მესახება ყოველი წუთი, ყოველი წამი. რა საოცრად ბარდნიდა ჩემო, ფიაკრი მიდიოდა და მიყვებოდა ჩვენი სურვილები, რომელიც უკანასკნელად ერთად წავიკითხეთ. ჩვენ ვეძიებდით ხალხმრავალი ქალაქის უცნაურ სინათლეებსა და ჩრდილებში იმნაირ უსაზღვრო გონებრივ აღგზნებას, რომელიც წყნარი დაკვირვებისა და ჭვრეტის შედეგად მიიღება. როგორი სიცოცხლით სავსენი, ახალგაზრდები და მეოცნებენი ვიყავით, როგორ გაღგზნებდა  სითეთრე, თოვლთან შერწყმული ჩემი ყოველი ნაწილი, გესმოდა ჩემი და ბოლომდე მენდობოდი. დავტოვეთ ფიაკრი, ხელიხელჩაკიდებულები გავრბოდით და აღარ გვსურდა გაჩერება, მივრბოდით შეუსვენებლივ  მაგრამ არ გვეყო დრო საიმისოდ, რომ დიდხანს დავმტკბარიყავით ერთად ყოფნით. გახსოვს? თუ როგორ ვშლიდით ხელებს შენს ეზოში, თითებს ქვიშაში ვყოფდით და ვტკბებოდით მისი ნაზი, ცოცხალი სითბოთი. შემომიშვი! კიდევ ერთხელ შემომიშვი შენში და აღარ გამიშვა! რა კარგი იყო შენს გვერდით ბუხართან ჯდომა, იმის შეგრძნება, რომ ორნი ვიყავით,  მივენდეთ სიჩუმეს, მაშინ გამომიტყდი, რომ სიმღერა შენი განუყოფელი ნაწილი იყო, მღეროდი და წამდაუწუმ იცვლებოდი, ხან ნაზი და დაფიქრებული, ხან ბობოქარი და მხიარული, ხან ირონიული და ტრაგიკული იჯექი ჩემს წინ, დღესაც, რომ მკითხონ, ვერ ვიტყვი როგორი ხმა გქონდა - სოპრანო, მეცო თუ კონტრალტო. შენ ყველა რეგისტრს თავისუფლად და საოცრად გამომსახველად ფლობდი, არასდროს მინახავს ერთ ადამიანში ასეთი იდიალური შერწყმა, შენ ერთი ჟანრის ჩარჩოებში ვერ ეტეოდი, გიყურებდი შენ, პატარა ქალბატონს, ეს - ეს არის, რომ იხილე მზის შუქი, სისხლს რაღაც უეცარი სიხარული გიმოძრავებდა, ყელს კი სიმღერის წყურვილი მოიცავდა. ზოგჯერ რაღაც მობერვა, მზის ქვეშ გაწოლილი ჰაერის სუსტი თრთოლვა, მათხოვრის სიმღერა, ოდნავი სურნელი, ან სულაც არაფერი საკმარისი იყო, რაღაცნაირი გარინდება მოეგვარა მთელი შენი სხეულისათვის, რომელზედაც შენ თითქოს მწიფე და ხაოიანი ნაყოფის ალერსიან გადასმას გრძნობდი. კარგად გისმენდი, როგორ გამოხატავდი შენს აზრებს, როგორ აღმოგხდა ერთი ბეწო მკერდიდან ღამის დიდებული საგალობელი! იმ საღამოს მხოლოდ მე მიმღეროდი, ასე არასდროს გიმღერია, მაგრამ თან რაღაც უძლურების გრძნობა გაწამებდა, მე კი ვცდილობდი, მღელვარების ამ შესანიშნავი წუთების საზღაურად ჩემებურად გადამეხადა შენთვის მადლობა. ხელოვანმა ძვირფასო შეიძლება ალალბედზე შეაღოს საიდუმლო კარი და ვერასდროს ვერ მიხვდეს, რომ მის მიღმა მთელი სამყარო იმალება.

      როგორ ნაზად მიკოცნიდი ბაგეებს ჩემო, ჩვენი სხეულები თრთოდნენ ყოველი შეხებისას, ვხრწნიდით ერთმანეთს მიმიკებით, ჩემი თვალები შენი შეუდარებელი სხეულის ჰარმონიასა და მარადიულ სიმშვენიერს ეწაფებოდა, შენი სურნელი სამუდამოდ გადმოვიდა ჩემზე, ქალიშვილიდან დაუოკებელ საყვარლად იქეცი - ორგაზმს ითხოვდი, ამოსუნთქვის საშუალებას არ მაძლევდი, მე კი მთელი ღამე ვცდილობდი შენთვის ეს სიამოვნება მომენიჭებინა. ენით ვლოკავდი შენს ბარძაყებს, შენი სხეულის საოცარი სურნელი და უბიწოება შევიგრძენი, თან იდუმალ რიტმს აყოლილი თავს ხან მარჯვნივ, ხან მარცხნივ ვხრიდი. ზოგჯერ ჩემი ენა შენს კბილებს ეხებოდა და ეს შეუცნობელ, სასიამოვნო განცდებს მანიჭებდა. ნაზად გიკოცნიდი კისერს, გეფერებოდი ტუჩებით ყველგან, ვგრძნობდი შენს გულისცემას, ყურს ვუგდებდი თუ რამდენჯერ ფეთქავდა წუთში უეცარი სისწრაფით. აღარაფერი გესმოდა, შენს თვალწინ რაღაც მოყვითალო მირაჟი ალივლივდა.  აი, შენ ათრთოლდი და სიცოცხლეში პირველი ორგაზმისაგან აკვნესდი.
ორგაზმი!!!
მოგეჩვენა, რომ მაღლა ცაში აფრინდი, მერე კი ნელ-ნელა დაეშვი ძირს. მთელ ტანზე ოფლმა დაგასხა და ძალის საოცარ მოზღვავებასთან ერთად უცნაური ნეტარება განიცადე, — თითქოს რაღაც განხორციელდა, შედგა, აღსრულდა.
იქ ყველაფერი სველია უკვე, ჩვენი სხეულები სამუდამოდ ერთმანეთს შეერწყა. შენი გული ჩემი გულის ახლო ძგერდა, გარკვევით და რიტმულად, “ყველაფერი კარგად იქნება, აი ნახავ, ყველაფერი თავისით მოვა” – ამ სიტყვებით მე კვლავ შემოვედი შენში და მერე გაკოცე პატარა, ნიჟარის შიგნითა ზედაპირივით გლუვ ჩაღრმავებას ყელთან, აქაც სცემდა პულსი, თითები თმაში შეგიცურე და აღმოგხდა საოცარი კვნესა.

    ო, როგორი აღვირახსნილები ვიყავით მაშინ, ჩვენ გვწამდა რაღაც უხილავის, როგორი საოცარი იყავი ჩემო, მიცქერდი სრულიად შიშველი ლოგინიდან, რომელზეც ჟასმინის ფურცლები გეფინა, ეწეოდი  და მთელს დედამიწაზე ვერავინ იხდენდა სიგარეტს თითებში ისე როგორც შენ, გრძელ ლამაზ თითებში როგორ საოცრად იყო მოქცეული წვრილი სიგარეტი. გიყურებდი და მაგიჟებდა შენი ქალური სიკეკლუცე, ის სიხარულად მივლიდა ტანში და ბაგეებზე მინთებდა ღიმილს. გახსოვს, რამდენჯერ დამიწერია ლექსები შენზე? გიკითავდი და შენი სული ეუფლებოდა სრულ სიმშვიდეს.

    ის ღამე ხომ უკანასკნელად გავატარეთ ერთად, მას მერე გონება ფხიზლობს და მოგონებები ერთმანეთს ცვლიან, მე ვსწავლობ და ვითავისებ სხვათა ფიქრებს, შეგრძნებებისა და გამოცდილებათა უკეთ გაგებას, არ არიან სიტყვები გრძნობისათვის, ჩანს მე მეძებდი როცა ესალმებოდი სიცოცხლეს, ნეტავ მცოდნოდა რისთვის ტიროდი იმ ღამით, ნეტავ მცოდნოდა. შენ აღმოგიჩინეს ავთვისებიანი სიმსივნე (კიბო) – ამ სახის სიმსივნეს შეუძლია შეიჭრას, დააზიანოს და დაარღვიოს ახლომდებარე ქსოვილები და გავრცელდეს სხეულის სხვა ორგანოებზე. ამის თქმა ვერ შეძელი, ნეტავ მე თუ მაინც შევძელი ბედნიერების ჩუქება? ღამის წყვდიადი მოსწოლოდა დაგმანულ დარაბებს, შენ პირაღმა იწექ სამარეში და სანთლის შუქზე კარგად გავარჩიე ესოდენ ახლობელი კანის ფერი, რომელსაც ასე სუნთქვაშეკრული ველტვოდი, სიფერმკრთალე შეჰპარვოდა ცვილისფერ სხეულს. მე უკანასკნელად თავქვეშ შეგიცურე ხელი, მკერდზე მიგიხუტე და ისევ ვიგრძენი მიმზიდველი სითბო, უკანასკნელად ვიწექით ასე ერთად, სინდისი მქენჯნიდა, როგორ გადამემალა გამოუთქმელი დანაშაული, მე შენ გაგიშვი!

      შენს სხეულში ხრწნის ხანგრძლივი პროცესი დაიწყო. ვარ ცოცხალი მკვდარი და ვამბობ: რომ თოვლი აღარ არის ისე ლამაზი როგორც ის სახლი რომელშიაც მე დავიბადე, არაფერი ისე არ განმიცდია, როგორც გვამის უჩვეულო სუნი, ასეთი რამ არასოდეს მიგრძვნია, ჩემში მძლავრობდა ყნოსვის მგრძნობელობა და მატებასთან ერთად იბუდებდა გაუსაძლისი შიში. დეკემბრის უმთვარო ღამეს, ძლივს მივიკვლევდი თოვლჭყაპიან გზაზე, აღარ თავდებოდა თოვლჭყაპი, მაგრამ რაღაცის იმედით ვუცქერდი ცას, ვტკბებოდი მისი ცქერით, მზე ბედნიერებასავით სადღაც მიმალულიყო, მაგრამ იგი არსებობდა, გამოფუტუროებულ, ბეხრეკ ხეებს ორიოდე შტოღა შერჩენოდათ, ხშირად მოვდიოდი სასაფლაოზე, დრო გადიოდა, ვხედავდი როგორ ეყრებოდა კუბოს ყვავილები, უსიხარულო მეზღვაურებს ჰგავდნენ ფოთლები, ახლა მე ვიცი, რა არის სასაფლაო, ისე როგორც სხვებმა და იმედი მაქვს ყოველთა უბედურების საწყისი და სულთა მესაფლავე ჩემამდეც მოვა, უცილოდ მომაკითხავს სიკვდილის ლანდი, მჭლე ხორცს შემომაცლის და სული გაეყრება ჩონჩხის გალიას. 

    დაიწყო ცხოვრება უშენოდ. მარტო ვიყავი; და ჯერ კიდევ არ ვიცოდი, რა აუტანელია ეს მარტო ყოფნა კი არა, უშენოდ ყოფნა. იქნებ ვინმემ მანიშნოს, ღირს კი, რომ ხელახლა დავდგე ფეხზე, მიმოვიხედო და ჩემს თავს ვუთხრა: ისევ ისა ვარ... ჩემგან მხოლოდ ფასადიღა დარჩა, მაგრამ იყო წუთები, რომ შეიძლებოდა ეს ფასადიც დანგრეულიყო, შენი პირველი შემოხედვა, საიდანღაც სულ სხვა სამყაროდან ამოტივტივდა, გაქცევას ლამობდა და ჩემს მზერას ეჭიდებოდა, ძნელია წარმოიდგინო მიცვალებულთან განშორება, თუ არ გამოგიცდია, ამის გადმოცემა შეუძლებელია, საშინელების ზღვარს მიღწეული აზრი ჩლუნგდება და აი, იქ იწყება ყველაფერი. მივეშურებოდი უცნობი სამყაროსკენ და არც დრო მქონდა, არც სურვილი, წარმომედგინა ეს სამყარო, მე ვსწავლობდი მარტოობას, შეუბრალებელ, უსიტყვო მარტოობას, ეს ამბავიც ლოტოსის ყვავილს ემსგავსება, ის დიდხანს ამოდის ფსკერიდან, ამრავლებს ფესვებს, იზრდება და ბოლოს წყლის ზედაპირზეც გამოჩნდება....



2013 წ.