მე არ ვიტყვი, აწმყოს სათქმელს გაისიდან,
მძაფრი განცდით ვხვდები,უშნო ალიონებს,
ფრთამალი დრო ასაკში ღრმად გამისვრიდა
არც ვეჭვობდი,აწიც ურცხვად დამიმონებს.

დროს მოჰყავს და მიჰყავს შვების გაზაფხული,
სულს იმეტებს,მჭლე ხორცისგან გასაგდებად,
ცხელი ფიქრით, გონება მაქვს დაალხული
მაინც ვიბრძვი,მხნედ,ქარვასლის ასაგებად.

დროს მივყვები,ქართა ქროლვის მონაწილე,
მომაწვიმე,ღმერთო ცრმელიც თუ არ კვდება,
მქისე ტონით,ხმა ღმერთებმა მომაწვდინეს,
პოეტი ხარ! შენ დრო, როგორ მოგაკლდება?!

ყრუ კაცთაგან, არ გესურვოს დიადემა,
კალამი გაქვს კვერთხად,ცა კი სანავარდოდ,
შენს სტრიქონში დიდი სიბრძნე ილანდება,
ღრმა აზრების სივრცე,ბრიყვებს არ გაანდო.

მე არ გირჩევ,არჯალ მტრებთან შერკინებას,
მათ შეუნდე,ცრუ აზრები ლექსმა კიცხოს,
ის ცრემლს დაღვრის გული ღრმადაც ეტკინება,
შენ განკურნავ,იქნებ მტრადაც დაგივიწყოს.

ცა ბრწყინდება,ცით მოფორთხავს განთიადი,
სისხამ დილით უნდა ადგეს, გაიჭირვოს,
მებადური ნავს მიათრევს, ათი ბადით,
ღრმა ზღვაში რომ ოქროს თევზი დაიჭიროს.