ცაზე ჩემსავით მარტოსული გაბრწყინდა მთვარე,
ზეცის წყვდიადში შუქმომფენი ღამის ავტორი,
თვალები გეწვის,მგლოვიარე ცრემლით დატბორილს
სონეტის წერა შენზე ფიქრში ვერ დავამთავრე.

ბნელის ნათება შენ ასწავლე ადამიანებს,
ვერცხლი ხარ, მაგრამ ოქროს შუქი შემოანათე,
დღეს შავ ყულაბას შენი ბრწყინვა შემოამატე,
აზრთა უკუნი სულ ოდნავ თუ გადარდიანებს.

ცაზე, შენ ირგვლივ მოგსევია საფირონები,
და ბრჭყვიალებენ ჭრაქებივით, ზეცის ლამპართან,
მე სულს ჩაგიდგამ ზეციურო გაპიროვნებით.

რადგან,შენ ხოტბამ კუზიანი წელში გაგმართა
ერთი ლექსი ხარ, მაგრამ მალე გამიორდები,
თუ, პოეზიამ მეც პოეტის სენი დამმართა.

2013წ