ღამისფერი თვალები აქვს ზეცას
შენზე მუქი, თუმცა არც მთლად ჩემი.
რაღაც შორი იდუმალი სევდით
მთვარე მათბობს, თუმცა ახლა ვხვდები-

რომ პირველად ცხოვრებაში ერთარს
მინდა ვიყო- შენთან, შენით, შენთვის,
შიში გაქრა და შენ დამრჩი გვერდით
ტკივილის და დაღლისაგან მხსნელად.

რომ პირველად არ მადარდებს "მერე"
შენთან მინდა გავატარო ისიც,
ლაღად, მაგრამ ალბათ ცოტა ტანჯვით
მის გარეშე ღიმილს რა აქვს ფასი?

რომ როდესაც დავბერდებით დროით,
გავიხსენებთ წარსულს ერთად გავლილს,
შემომხვიო გადაღლილი ხელი
თუმცა ისევ ძველებურად, მალვით.

რომ სიბერე იყოს ისე ტკბილი-
ნაოცნებარ დასასრულის მსგავსი,
იქაც შენი სახე მინდა მედგრად
რომ გავუძლო ამ ცხოვრებას ჩავლილს.

და რომ ბოლო ამოსუნთქვა შენი
მოვინდომე ერთ დროს ასე ურცხვად
მომაბარო სათუთად და ერთად
შევუერთდეთ კვლავ ღამისფერ ზეცას...