დაივიწყეთ ერთი დღით, ერთი დღით მაინც დაივიწყეთ,
რომ ადამიანი არსებაა რომელიც ყველაფერს ეგუება...
აპატიეთ მეძავებს თავიანთი სიხარბე,
ჩაიხედეთ გულის სიღრმეში, ერთხელ მაინც ჩაიხედეთ და აღმოაჩენთ,
რომ თვენს შორის ერთადერთი სხვაობა ის არის,
რომ ისინი სხეულით ვაჭრობენ, თქვენ კი სულით,
თავზე ხელი გადაუსვით,
თვალებში ჩახედეთ ისე თბილად და ისე ღრმად,
რომ მათ თქვენს თვალებში აღმოაჩინონ ის,
რომ მათაც შეუძლიათ მაგდალინელობა...
დაარწმუნეთ ყავაზე მომკითხავე ბოშა ქალები იმაში, რომ მათი გჯერათ,
უანგაროდ გადაუხადეთ რჩევამდე დაპირებული თანხა,
მათ მიერ წამოროშილი სისულელეების მიუხედავად,
დამიჯერეთ ალალია ეს გროშები,
დააკვირდით მათ მჭერმეტყველ და დამაჯერებელ სახეებს,
ისინი საუკეთესო მსახიობები არიან,
მათ ხომ ყველაზე მეტად ეშინიათ მომავლის სიურპრიზების...
გაოცებული სახით მიაჩემდით ყველა ილუზიონისტს,
აღფრთოვანება და ოვაციები არ დაიშუროთ
მათ მიერ ჩატარებული ყველა უსუსური ფოკუსის შემდეგ,
ქედი მოიხარეთ მათ წინაშე,
აგრძნობინეთ რომ საუკეთესოა,
მათი ფანდებიც ხომ სწორედ იმაზეა გათვლილი,
რომ დაგარწმუნონ თავიანთ უნიკალურობაში,
ანუგეშეთ ეს უმწეო არსებები,
მათ ხომ თქვენზე მეტად ეშინიათ უფლის-ნამდვილი ილუზიონისტის...
გაუღიმეთ დეკემბრის ყინვაში ხელგაწვდილ მათხოვარს,
სინანულით ამოიტრიალეთ ცარიელი ჯიბეების გახეული სარჩულები,
ერთი დღით, ერთი დღით მაინც მოიძრეთ წყეული ხელთათმანები
და შეეცადეთ სახლში მისვლამდე მაინც გაძლოთ მათ გარეშე...

ეს მარი კიურის ქუჩაა,
მე სადარბაზოსთან ატუზული ამ ჯაჭვის ბოლო, ყველაზე ჭუჭყიანი რგოლი ვარ,
მაპატიეთ ადამიანებო ადამიანობა,
გამიღიმეთ, მანუგეშეთ
მე - რომელშიც ყოველი თქვენგანია,
მე - რომელიც ყოველ თქვენგანშია...