დრო მკვდარია და ჩემი ლოგინიც, როცა შენ აქ არ წევხარ
დრო მკვდარია და ყველა ადგილი, როცა შენ არ ხარ
დრო მკვდარია და ამაღამ მთვარეც გზას ვერ მინათებს
დრო მკვდარია, სევდიანია უშენობა, არ ჩანს სინათლე
                                                    ბესელა რაზმაძე



თვალები მტკივა, სული მტკივა,
გული დაწყვეტილია ათას ნაწილად.
მანახეთ გზა, რომელიც
სიკვდილთან მივა.
ჯვარი სულ გადმოტრიალებული მაქვს,
როცა ვიღვიძებ დილით
გულის ნაცვლად ზურგზე მკიდია.

როგორ მინდა გადავეშვა ფანჯრიდან
ან მდინარეს შევერიო ღამით
სიყვარული სიძულვილში ჩაეშვა
ხსნა არ ჩანს და არც სიხარულს ველი.

როგორ მომბეზრდა ყველაფერი.
ამ არეულ ქვეყანაში დაბადება მწყინს.
ყოველი ღამე საშინელია,
როცა ღამე ჩემს თავთან ვრჩები.

თვალცრემლიანი ვიძინებ ღამით,
დილასაც ვტირი ღამენათევი,
როგორ ვებრძოლო მე ამდენს სირცხვილს,
თვითმკვლელობააა მხოლოდ საშველი?

მე მძულს ყველაფერი, არავინ აღარ მიყვარს,
ჩემი სხეული განიცდის მუდმივ იმედგაცრუებას,
პონტში არიან ბოზიშვილები,
თქვენი დედამოვტყან ქართველებო,
ვინც სიმართლეზე მაღლა აყენებთ თავს.

მენატრება გოგო, რომელიც მომწონდა.
მზად  ვარ მარჯვენა ხელი მომკვეთონ
ოღონდ ის ჩემთან იყოს.
ყველაფერი სევდისფერია.

საკუთარი შეცდომები უიმედოს მხდის,
სხვისი შეცდომები მიკარგავს ცხოვრების ხალისს.
22 წლის ასაკში უკვე უამრავი ყლეობა ვნახე და ჩავიდინე,
სრული უფლება მაქვს მოვიკლა თავი.

სხეული დამიშრა, ის კარგავს სიცოცხლის განცდას.
არაფერში არ მიმართლებს, სულ რაღაც ყლეობები მემართება.
ჩემით ან სხვისით, მაგრამ ხომ მემართება?

მე არაფერი გადამარჩენს
ხევში ვარდები და მინდა ბოლო ხმაზე ვიყვირო:
მაჩვენეთ ადამინი,
რომ ჩავეხუტო და აღარ გავუშვა.
სანაცვლოდ ამის: მომაჭერით ხელი მარჯვენა!
(არ ვარ ცაცია)