წახვედი? საით?! წახვედი? რატომ?!
შენ ალბათ ნიავს მიჰყვები ახლა,
სიცივე ჩაგრავს ჩემს ყოველ ატომს
და უშენობის მერევა დაღლა.
ეზოში, სხივი მიეკრო მუხას,
ვიხილე მიწა, ნამისგან სველი.
უჩემოდ?- ხარობ, უშენოდ? -ვწუხვარ
და ძლიერ მიპყრობს წამება ნელი.
ეს სიყვარული არ არის, არა,
ეს სიყვარულზე მეტია, ვიცი,
ვიფიქრებ შენზე ყოველთვის, მარად
და გავიხსენებ შენს ბავშვურ სიცილს.
ეს მწუხარება  ჩემს ყოველ ატომს,
ედება, როგორც მზის სხივი -მუხას,
წახვედი? საით, რისთვის და რატომ?!
წახვედი და მე უშენოდ ვწუხვარ.