რა ვქნა თუ მხოლოდ სევდიანი ლექსებით მიცნობ?!
წვიმაა გარეთ და ქოლგებში ჭორები დადის,
რომ გზა ერთი გვაქვს მარტოობის და ისიც ვიწრო,
რომ გზა დარჩენის საბოლოოდ წასვლაზე გადის.

რა ვქნა მითხარი ?!შენ მითხარი მე სიტყვას გითმობ,
მე თავდახრილი მერამდენედ აღმოვჩნდი მსხვერპლი,
და როგორ ვნახო ან სად ვნახო უშენოდ სითბო?
შენ რათქმაუნდა , შენ ცხადია ვერაფერს მეტყვი

სიჩუმის გარდა, რაც ოდესღაც მიყვარდა შენში,
როდესაც ერთი გამოხედვა ნიშნავდა ყოველს,
ახლა ამდენი უთქმელობა ნამდვილად შემშლის,
ასე შეშლილი დარჩენასაც წასვლაში ვპოვებ

და გულში ალბათ სადღაც მაინც დაგვრჩება სევდა,
უწინდებურად შენელდება მაჯებში ფეთქვა,
ჩვენ ერთმანეთზე ლაპარაკი ვარჩიეთ სხვებთან,
ნაცვლად იმის რომ ერთმანეთთან სიმართლე გვეთქვა.