მელანი იღვრება ჩემი პირის ნაპირებიდან.
ჩემი ბედნიერების მსგავსი, არა არის რა.
მე, პოეზიით დავნაყრდი.

ბიბლიოთეკარს არ სჯერა იმის, რასაც ის ხედავს.
მისი თვალები - სევდიანები,
მისი ხელებითა და კაბით დასეირნობენ.

ლექსები გაქრნენ.
სინათლე ბჟუტავს.
სარდაფის კიბეს მოუყვებიან ძაღლები, მაღლა.

მათი თვალის გუგები ბრუნავენ,
მათი ქერა ფეხები იწვიან, როგორც ჯაგრისი.
საწყალი ბიბლიოთეკარი, ფეხებით ეყინება ერთ ადგილს და ტირის.

ის, სრულ გაურკვევლობაშია.
როცა მე, მუხლებზე დამგარი ვულოკავ ხელს,
ის ყვირის.

მე, ახალი კაცი ვარ,
მე ვუღრენ მას, და მე ვუყეფ,
მხიარულებით აწყვეტილი, წიგნის წყვდიადში.



Eating Poetry


Ink runs from the corners of my mouth.
There is no happiness like mine.
I have been eating poetry.

The librarian does not believe what she sees.
Her eyes are sad
and she walks with her hands in her dress.

The poems are gone.
The light is dim.
The dogs are on the basement stairs and coming up.

Their eyeballs roll,
their blond legs burn like brush.
The poor librarian begins to stamp her feet and weep.

She does not understand.
When I get on my knees and lick her hand,
she screams.

I am a new man,
I snarl at her and bark,
I romp with joy in the bookish dark.