რაც არუნდა მოხდეს ეხლა,
რაც არუნდა მაწუხებდეს,
სულერთია ვინ მყავს გვერდით,
თუნდაც, ღმერთი დამყურებდეს.

მინდა ისევ ვაღიარო,
მენატრება ჩემი ცოლი,
მენატრება ის თვეები,
როცა ერთში, იყო ორი.

მინდა ისევ ზღვის ტალღებთან,
სტროფად, მისთვის დავიღვარო,
ავიტაცო  ხელში ნაზად,
რომ წვიმიდან გავიყვანო.

მენატრება მისი კანი,
მწვანე თვალთა ეშხი მწველი,
ამ ხანმოკლე ცხოვებიდან,
მახსოვს მხოლოდ, ორი წელი.

ორი წელი თოვდა გრძნობა,
აჩქარებით ფეთქავს გული,
არ მადარდებს, თუკი იტყვით,
რომ ეს ლექსი, არის ცუდი.

არ მადარდებს ეხლა არვინ,
არც ხალხი და არც დედ–მამა,
სამშობლოსაც გავყიდიდი,
წუთით ისევ რომ მენახა.

მენატრება მისი თმები,
წმინდა სული მოტრფიალე,
მენატრება მისი კოცნა
და თვალების ოკეანე.

ათას  სხეულს გავწირავდი,
გავაქრობდი მთელ ქვეყანას,
შვილისთვის რომ ერთხელ მეთქვა,
"ჩემო გოგო, შენ დედა გყავს!"