ცხრა მთას, ცხრა ზღვას მიღმა ობლად ჩაკარგული,
თვალზე ცრემლმომდგარი დამშორდა,
არაფერი უთქვამს, ჩუმად გამეპარა
ჩემი უდარდელი ბავშვობა...

ხელი დამიქნია, გულში ჩამიხუტა,
გიჟმაჟი ფიქრებით ამავსო,
გამოთხოვებისას ნაზად მაკოცა და
თითქოს გულს ლახვარი დამასო...

რამდენი რამ გაჰყვა ბავშვობის ლამაზ წლებს,
ღიმილი, ოცნება ულევი,
თვალში მოციმციმე ჭინკათა ლაშქარი,
სიანცით მფეთქავი გულები...

წინ კი ცხოვრებაა ალბათ უნაპირო,
უნდა მის ფერხულში ჩავება,
ბავშვობის ლანდი კი, სინათლით მოსილი,
კვლავაც მიკაკუნებს კარებთან...