სარკმელს მიღმა ქარი ქრის და წვიმა წვეთავს,
მე კი ვმღერი დარია თუ ავდარია,
სიყვარული გულში კენტად შეპარულა,
დასიცხულა... მერე რა, რომ ზამთარია.

ფიფქად თოვდა ჩემს ფიქრებში მონატრება,
ცრემლიც დარდად შეყინული ცის ცვარია,
ათასფერად მოხატული ეს სამყარო,
ვერ მივმხვდარვარ ცხადია თუ სიზმარია.

ზმანებაა ქარის ქროლვით მონაბერი,
სანუკვარი ოცნება და ზღაპარია,
სიყვარულიც ისევ კენტად დაძრწის გულში,
ისიცხება... მერე რა, რომ ზამთარია.

23.12.2010