მესამე დღეა, თვალი არ გამიხელია, მეორე თვე - საწოლიდან არ ავმდგარვარ.  კვირის დღესა და რიცხვს ნუ შემეკითხებით, დიდი ხანია, ამერია დრო.
წვიმს, მონოტონური წკაპა-წკუპი კიდევ უფრო მაბრუებს, მაშორებს ცოცხალთა სამყაროს.    შვილიშვილებმა ჩემს გაჟამულ ოთახში სიარულს მოუხშირეს, მოულოდნელად ასწიეს ჩემი საწოლი და ოთახის შუაში დადგეს. დაფაცურობენ, მესმის ქაღალდის ხევის ხმა და წყლის სათლიდან სათლში გადასხმის ჩხრიალი, რძლების ბრაგა-ბრუგა ნაბიჯები, სველ ტილოს რომ დაათრევენ აქეთ-იქით. რაღაც გადამაფარეს, ეშინიათ, მტვერი არ დამეყაროს. მთელი სახლი საღებავის სუნად ყარს. მეზობლის ბიჭები შპალერის ხარისხზე წუწუნებენ.
ვიღაც მიახლოვდება,  ვგრძნობ როგორ აკვირდება სიშავეში გარდამავალ  ჩემი ყვითელი სახის კანს. ძალიან ჩქარობენ, სახლი მოლოდინით არის სავსე. . . .  ჩემ შვილთაშვილს ცოლი მოუყვანია.