სიტყვებით ვცდილობთ,რომ გადმოვცეთ გრძნობები,
ყველაზე ღრმა,მაინც უსიტყვო განცდაა...
როდესაც შენს თვალწინ სიკვდილი იმარჯვებს,
როდესაც ერთმანეთს ერევა ფიქრები,
როდესაც ხვდები,ხვალ უშენოდ ინათებს,
რაღაა, იმ წუთში უაზრო ფიქრები.
ან კიდევ, როდესაც ნაცემ და ნატანჯ ბავშვს,
ჩახედავ ტკივილით აღსავსე თვალებში,
შეამჩნევ,რაღაცას უცნაურს ბავშვისთვის,
ზიზღს ნახავ,მას სული გაურყვნეს წამებში.
ბავშვისთვის უაზრო არ არის სიტყვები:
-"ერთში რომ გაგარტყან,მეორე უჩვენე"?
ან კიდევ შვილი რომ ხელებში აკვდებათ,
ღმერთს თხოვენ შველას და მაინც აქვთ იმედი,
მაგრამ ბავშვს,სიცოცხლე დღითიდღე აკლდება,
არ შველის,არ შველის არაფერს სიტყვები.
ვერაფერს,ვერაფერს გვიშველის სიტყვები,
მით უფრო,თუ იგი,გულიდან არ მოდის...