ოდესმე წავალ,ავუყვები ბებერ ხეივანს,
ფესვებამოყრილს მიწიდან და ზეცამდე აწვდილს
ფოთლებიც რომ არ შერჩენიათ და ალბათ, თავზე
სამყარო რომ არ დაგვენარცხოს-იმისთვის დარჩნენ,

ღამე კი თითქოს ძუ მგელივით მკერდქვეშ იფარებს,
გაცვეთილ მასებს,გაქრობამდე მისულს უდავოდ,
ქალაქში მთვარის ნახევარი დატოვეს ღმერთი,
და იმ ნახევრის მოსაძებნად წავალ უბრალოდ.