1ხელ დაგინახე, 2 ჯერ გავიფიქრე..
ნეტა რა ქვიათქო ასე მარტოდ მავალს?!
3ჯერ შემომხედე, 4ჯერ გამაჟრჟოლა,
სითბო შორიდანაც გულში ჩამეღვარა..
თითქმის 5 იყო, 6 იწყებოდა.. ნელა ბინდდებოდა -
ზამთრის მკაცრი ღამე 7ზე ბნელდებოდა!
8ჯერ შემომესმა სამრეკლოდან ისევ როგორ რეკდნენ ზარებს ..
ფიქში გახლართულმა 9 სართული განვლე
და თბილ კერიამდე 10 ბიჯი მაკლდა...
11 მდე ღერებს ღერზე ვეწეოდი,
მივხვდი მას რომ შევხვდი როგორ გამიმართლა...
და ის ანგელოზი შემდეგ არ მინახავს.
ასე უღიმღამოდ 12 თვეს გაევლო..
13 თებერვალს რომ გვერდით ჩამიქროლა
ნაზი ბავშვი უკვე ქალი დამდგარიყო..
14ს დარქმევია სიყვარულის დღეო!
15 ვარდით ხელში ბოლთას ვცემდი სახლში.
ძმაკაცს გაუგია მისი მისამართი
წერეთლის 16თან ისევ გავხდი ბავშვი..
ისე მომერიდა მისი შეწუხება
კრებთან ბუკეტი ჩუმად მივაყუდე.
თბილი სიტყვები და ჩემი მისამართი
ბარათში დავტოვე, რაც კი მივაკუთვნე..
17 თებერვალს კი ჩემი სატრფო ვნახე!
პირვლად ვკანკალებდი ბედის ანაბარა..
ნელი მოძრაობით, ნაზი  მაკიაჟით,
ჩემკენ მომავალი 18 წლისას გავდა..
ამ დროის მანძილზე ყოველ ღამე თითქმის
მასზე ვოცნებობდი , ახლა გვერდით მიზის..
სწრაფვა ოცნებისკენ არის ძლიერთათვის ,
გამარჯვება არის ასრულება მიზნის..


ს.აბდუშელიშვილი