ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

იღვიძებს ბავშვი შობილი ჩემში
აზრდაკარგული ღმერთი ათენა
თეთრი სამოსი, სისხლფერი კაბა
ფიქრები დაღლილს, სხეულს დასტამბავს
და გადააქცევს პორნოგრაფიად.
მე არ ვარ გრაფი, გლეხის შვილი ვარ
ბრაზილიური სიღარიბე რომ ვერ იხილა.
ტკივილებამდე ჩაყოლილი ღიმილი შენი,
მარიხუანამ გამაბრუა და ხშირად მესმის
სიყვარულს ძალა შემოაკლდა იმედის, რწმენის
და ამიტომაც ღმერთი ზის და ჩუმად იღიმის.
ჩემს სისულელეს კითხულობს და მიხსენებს ხშირად,
მის მოწყალებას ამ უაზრო სტრიქონებს ვჩუქნი
თუ მაპატიებს და დავჯდებით მე და ის მარტო,
მოვურევთ ნიჩბებს, გავუყვებით ზღვისფერ ბილისკებს
და ვითევზავებთ კალმახებზე მე და იესო.

ვეძებ უცნაურ კუთხეს,
ვკვდები და მართმევს ეს ძილს,
შენი სიტყვების თავზე
ჯვარცმა აიგო ღვისთვის.
თუ გოლგოთა ხარ მიწა რად გქვია?
ან რა ჯანდაბად გამომეცხადა
როცა ვენაში წამალი შედის
სიკვდილს ვუყურებ, როგორც მიამბეს
არ ყოფილა ცოდვა ტკივილი,
სჯობს დავიტანჯოთ, ჩვენი ნებით გავეკრათ ჯვარზე
როცა მოვკვდები სინანული არის საჭირო?
ან შენ უაზრო ამ სტრიქონებს რისთვის კითხულობ?

მომწონდა გოგო, ვიცი ეხლა მე ვარ ქაოსში.
უსიყვარულოდ ვეშვები და სხეულს ვაშორებ
ჩემს სულ უაზროს
ჭეშმარიტად დღეს მე ვერ ბომჟი.
ვსვამ არაყს, ვეწევ ბიოს,
ვიღებ ვალებს და ვჟიმაობ
ქუჩის ჭუჭყიან მეძავის სახლში.
ვარ უსახლკარო, მასისთვის მკვდარი
ჯაკო პასტორიუსი გამიცოცხლეთ
და მერე დავუკრათ უკანაკსნელი სიმღერა,
უკანასკნელად აღსდგება და იმღერებს ჯიმი.
შენ, მე, ჩვენ - სამივეს
ნემსის ამპულა ვიც გვაგიჟებს.
დაასხით ღვინო, უკანასკნელი ტირილის გემო,
პირში ჩასული ცრემლების და ამ სევდის ბოლო.





თეთრი თოლია დაფრინავს სახლში
სად არის ჩვენს შორის ზღვარი ან ხიდი
ჩემიდან შენამდე მანძილი დამღლის
მინდა სისხლდენა დასრულდეს, რადგან
ჩემს სხეულს დაღლილს გრძნობები კვლავ კლავს.
შებოჭილია მასათა მასა
ვის შეუძლია გაფრენა, წასვლა?

სტრიქონთა დენამ მე ვერ გამდენა
ვზივარ სახლში და გიხსენებ შენ ერთს.
ვიცი სიბერეც მალე მომისწრებს,
მოვა ხმაურით ბოლოს მომიღებს,
მაგრამ მანამდე შავი სამოსი
ბედისწერა და დიდება,  ძეგლი
ცოდვით დალხენამ რომ მომიხელთა
სიტყვები გაქრა, გაჰყვა დილემაც
და შენ ძვირფასო,
ნორმალურად ვიცი ვერ ჩამთვლი.
შენით სავსე და შენით დაცლილი
მახსოვს ქუჩაში გამიღიმე და წვიმდა ოდნავ.
მე ნარკომანი, პოეზიის კაიფით მთვრალი
ვერაფერს შეგთხოვ ძვირფასო,
ლექსებს ცუდად ვწერ, როგორც შექსპირი.
ნუ წაიკითხავ ჩემი სულის სულ ბოლო ბოდვას.


მე შემოვდივარ ჩუმად ოთახში
ხელში მიჭირავს პურის საჭრელი დანა
და როგორც ადრე უხსოვარ დროში
იბერიაში კანიბალიზმი ჰყვავის.

ვზივარ სამზარეულოში და ველოდები
როდის მოიხარშება ადამიანის ხორცი.
მშია, მშია სიძულვილი მშია
მწყურია სისხლი თხელი და სუფთა.
უსამართლობა გამასამართლებს.
კანიბალიზმი და თეთრი ხორცი
ვისაც მოშივდა აიღოს დანა.

სიძულვილს ეცი თაყვანი
მშობლიურო ბოროტებავ.

და ისევ გაქცევა მშვენის
მოვრჩი ვეღარ ვწერ, ვკვდები.