ისმის ზამთრის სიმღერა
და ტყის ნანა სიღრმედან,
                  ფიჭვთა ექოდ - ასგვარა...
ირგვლივ, სევდით მდუმარე,
შორ ქვეყნისკენ ცურავენ
                  ღრუბლები - მთლად ჭაღარა.
და ეზოსაც ავდარის
ფარავს რბილი საბანი,
                  თუმცა ცივი სუსხია.
ბეღურები - ლხენმარჯვე,
ფანჯარას რომ ეაჯნენ,
                  სითბოს, ერთურთს უცვლიან.
ყინვამ სძლია ჩიტუნებს,
დაღლილ-გამოფიტულებს
                    და სულ მჭიდროვდებიან.
არბევს მხეცურ ღრიალით,
ბრაზით მზრდადი გრიგალი,
                    სარკმლებს - დარაბებიანს.
და ჩიტებიც ყუჩობენ,
ამ ავდრის ქვეშ ულმობელ;
                    სუსხ-შეკირულ სარკმელთან.
სიზმრებში კი, ხიბლსავსე
მზეს ხედავენ; კრიალ ცებს
                    და გაზაფხულს სრა-მზეთა..



Поет зима - аукает,
Мохнатый лес баюкает
                Стозвоном сосняка.
Кругом с тоской глубокою
Плывут в страну далекую
                Седые облака.

А по двору метелица
Ковром шелковым стелется,
                Но больно холодна.
Воробышки игривые,
Как детки сиротливые,
                Прижались у окна.

Озябли пташки малые,
Голодные, усталые,
                И жмутся поплотней.
А вьюга с ревом бешеным
Стучит по ставням свешенным
                И злится все сильней.

И дремлют пташки нежные
Под эти вихри снежные
                У мерзлого окна.
И снится им прекрасная,
В улыбках солнца ясная
                Красавица весна.