ჰეი!
ბატონებო!
თქვენ, ვისაც გიყვართ,
სიტყვა მკრეხელი,
ავის ქმნა,
ჟლეტა, -
ყველაზე შიშმგვრელი
გინახავთ ნეტა -
ჰო, ჩემი სახე,
როცა მაქვს
სავსე
მშვიდ სამშვინველით?
და ვგრძნობ -
რომ "მე",
ჩემთვის უკმარი შეიქნა.
ვიღაცა თავს იძვრენს ჯიუტად ჩემიდან.
ალო!
ვინ არის?
დედა?
დედა!
შესანიშნავად ავად გყავთ ვაჟი!
დედა!
მის გულს ხანძარი შეყრია, უქრობი.
უთხარით ჩემს დებს, ლუდას, ოლიას, -
რომ ასეთ სასრულს მუდამ ვუდროდი.
ყოველი სიტყვა,
ყველა შაყირიც,
ალშეჭმულ პირით რასაც კი იტყოდა,
მისი ბაგედან ისე ხტებიან, როგორც როსკიპი
დედიშობილა, ცეცხლმოდებული საროსკიპოდან.
ხალხი კი ყნოსავს -
ვიღაცა(ს) აენთო!
მოყარეს მავანი.
ბრწყინვადი
ჩაბხუტით!
განს გადექ საჩექმო!
მეხანძრეთ უთხარით:
ცეცხლნაკიდ გულში რომ ძვრებიან ალერსით.
მეთვითონ.
ცრემლნადიდობარს გავიტან კასრებით.
და ნეკნებს მივიყრდნობ, ხომ ვიცი.
გავხტები! გავხტები! გავხტები! გავხტები!
დაემხნენ.
გულიდან ნაბიჯს ვერ მოიცვლი!



Эй!
Господа!
Любители
святотатств,
преступлений,
боен,—
а самое страшное
видели —
лицо мое,
когда
я
абсолютно спокоен?

И чувствую —
«я»
для меня мало.
Кто-то из меня вырывается упрямо.

Allo!
Кто говорит?
Мама?
Мама!
Ваш сын прекрасно болен!
Мама!
У него пожар сердца.
Скажите сестрам, Люде и Оле,—
ему уже некуда деться.
Каждое слово,
даже шутка,
которые изрыгает обгорающим ртом он,
выбрасывается, как голая проститутка
из горящего публичного дома.
Люди нюхают —
запахло жареным!
Нагнали каких-то.
Блестящие!
В касках!
Нельзя сапожища!
Скажите пожарным:
на сердце горящее лезут в ласках.
Я сам.
Глаза наслезнённые бочками выкачу.
Дайте о ребра опереться.
Выскочу! Выскочу! Выскочу! Выскочу!
Рухнули.
Не выскочишь из сердца!