ფოთოლცვენას აგროვებდი თვალებით,
სივრცეს კვეთდა, მიაფრენდა ორბი ტანს,
გიყურებდი სულის ფერთაალებით,
დედამიწა არ იცვლიდა ორბიტას.

სივრცე იყო ახლა ბარიკადის და
გზა მოჰგავდა გადახვეულ ორიგამს,
ნაბიჯები ისე გაუკადრისდა,
რომ სამყარო არ იცვლიდა ორბიტას.

გახევდა და გაპორტრეტდა მომენტი,
მხოლოდ შენი ტანი გაბორგ-გარბოდა.
ჩამავალი მზის მღელვარე ჩრდილიდან,
დედამიწა მის ორბიტას არ თმობდა.

ქუჩას ქარი აერია წყვეტილთან,
ერთად შევხვდით, მიაფრენდა ორბი ტანს,
დედამიწამ ღერძი გამოიცვალა,
შენი მუცლით გადის ცხრა თვის ორბიტას