სიტყვა, რომელიც შეიძლებოდა შენთვის მეთქვა,
შემოდგომამ ბაგიდან ამაცალა.
ვუყურებ გაურკვეველი ადამიანების რიტმულ მოძრაობებს.
გარკვევით მესმის უცნობი მომღერლის ყვირილი,
რომელიც ჩემგან განსხვავებით არ დუმს.
პირიქით განწირულად იმეორებს მეამიტურ კითხვას...
მეღიმება.
ვცდილობ ავდგე,
გამოვცალო ბოლო ჭიქა და
რაც შეიძლება შეუმჩნევლად
გავიდე
მოსაწევად.


და პასუხიც, რა თქმა უნდა, ერთია,
არა?!