მოხეტიალე უსაზღვრო მზერით,
ბნელით ნაფერი, ვით მშვიდი ბავშვი 
შემორჩი სარკმელს.
                                      ჟღერს დერეფანში
ჩქარი ნაბიჯი – ო, არა ჩემი!

ცივი ნაკადი... - კარი გააღეს...
ბედნიერებას დანებდა შფოთი...
დუმილის წამი, და ზღურბლზე მყოფი,
ჩუმად იცინის ვიღაც  – განა მე!

ტრამვაის ჩრდილი სცდება დარაბებს,
ორკესტრი ფრთხილად გუგუნებს ქვემოთ...
– "კმარა სიტყვები, შევერთდეთ, ჩემო"
მას ჩასჩურჩულებ ღელვით – განა მე!

–"მყუდროა უფრო... უტყვი სამარე... –
წიგნარიუმი!..               
                                  ცეცხლის გარეშე..."
ტრამვაის ჩრდილნიც, მზერის თარეშით,
სხვა ქალს ხედავენ შენთან – განა მე!



Марина Цветаева – Так будет


Словно тихий ребенок, обласканный тьмой,
С бесконечным томленьем в блуждающем взоре,
Ты застыл у окна. В коридоре
Чей-то шаг торопливый — не мой!

Дверь открылась... Морозного ветра струя...
Запах свежести, счастья... Забыты тревоги...
Миг молчанья, и вот на пороге
Кто-то слабо смеется — не я!

Тень трамваев, как прежде, бежит по стене,
Шум оркестра внизу осторожней и глуше...
— «Пусть сольются без слов наши души!»
Ты взволнованно шепчешь — не мне!

— «Сколько книг!.. Мне казалось... Не надо огня:
Так уютней... Забыла сейчас все слова я»...
Видят беглые тени трамвая
На диване с тобой — не меня!