ტყავს, გველი იცვლის მხოლოდ, რადგანაც,
სულით დაბერდეს და ზრდა განაგრძოს.
ეჰ, სამწუხაროდ გველებს არ ვგავართ,
ჩვენ - სულებს ვიცვლით, სხეულს - არასდროს.

მეხსიერებავ, ხელით გიგანტის,
ყოფას წინ უძღვი: მხედარი - ვით ცხენს.
შენ მომიყვები და მათ მიმათვლი,
ვინც ეს სხეული ჩემამდე იცნეს.

უპირველესზე: ტყის უკუნეთი
რომ შეიყვარა; ფოთოლი მწყდარი, -
ჯადოსნურ ბავშვზე, რომელსაც ერთი
სიტყვით მოჰყავდა ავდარში, დარი.

წითური ძაღლი; ხე შეეყვარა... 
მეხსიერებავ, ვერ ნახავ ნიშანს,
ვერ დააჯერებ ვერც ამ ქვეყანას,
რომ ჩემი სული, იმ ბავშვი იშვა.

მეორეს... უფრო სამხრეთის ქარი...
ყოველ ხმაურში სცნობდა ხმას ლირის,
ამბობდა: ყოფა - არის დაქალი;
რომ სამყაროზე, ვით ნოხზე ივლის.

ის, სულ არ მომწონს ასეთი, რადგან,
თავს ღმერთ-მეფობის ნდომით მაბეზრებს...
მან ჩამოკიდა პოეტის აბრა,
ჩემი მდუმარე სახლის კარებზე.

რჩეული მიყვარს - თავისუფლების,
მშვილდოსანი და ნორჩი იუნგა, -
შურით უმზერდნენ როცა ღრუბლები,
წყლების სიმღერა რომ გაციურდა.

მისი კარავი მაღალი იყო,
ცხენები მძლავრნი, მკვირცხლნი და სწრაფნი.
ვით ღვინოს - სვამდა ჰაერის სიტკბოს,
ჯერ არსად ხილულს ქვეშ ზეცის მნათის.

მეხსიერებავ, სუსტდები ჟამ-ჟამ,
ვის ეყავ სხვა გზის თანამოაზრედ?
თავისუფლება, ნეტავ რა გარჯამ
შეაცვლევინა წმინდა ბრძოლაზე.

შიმშილს, ტანჯვას, ის ცნობდა წყურვილს,
უსასრულო გზას, ძილს - შფოთის მპყრობელ
და მკერდს, რომელსაც ტყვიაც გვერდს უვლის,
წმინდა გიორგი შეეხო ორჯერ.

მე - რომლის წინაც უკუნეთიდან
აღსდგა ტაძარი, - ჯიუტ სიბრაზედ,
მამის დიდება ცეცხლად მეკიდა,
როგორც ზეცაში, ისე მიწაზე.

და ეკიდება ასე გულს ალი,
დღემდე - როცა ზე აღემართება
კედლები, ახალ იერუსალიმს,
ჩემს ქვეყანში - როგორც ნათება.

ქარი დაბერავს სულ უცხო მაშინ 
და განათდება ზეცა - საშინელ
ფერებს გადაშლის უეცრად წამში,
პლანეტთა წარმტაც ციურ ბაღშივე.

ჩემს წინ წარსდგება... არა, არ ვიცი...
სახემალული; მივხვდები მაინც,
ლომს რომ წინ უძღვის - კვალდაკვალ, მხეცი
და მისკენ, მფრინავს რომ ვნახავ არწივს.

ვიყვირებ, თუმცა ვინ არს მშველელი,
რომ ჩემმა სულმა ყოფა განაგრძოს?
ტყავს კი, იცვლიან მხოლოდ გველები,
ჩვენ - სულებს ვიცვლით, სხეულს - არასდროს.



Память

Только змеи сбрасывают кожи,
Чтоб душа старела и росла.
Мы, увы, со змеями не схожи,
Мы меняем души, не тела.

Память, ты рукою великанши
Жизнь ведешь, как под уздцы коня,
Ты расскажешь мне о тех, что раньше
В этом теле жили до меня.

Самый первый: некрасив и тонок,
Полюбивший только сумрак рощ,
Лист опавший, колдовской ребенок,
Словом останавливавший дождь.

Дерево да рыжая собака -
Вот кого он взял себе в друзья,
Память, память, ты не сыщешь знака,
Не уверишь мир, что то был я.

И второй... Любил он ветер с юга,
В каждом шуме слышал звоны лир,
Говорил, что жизнь - его подруга,
Коврик под его ногами - мир.

Он совсем не нравится мне, это
Он хотел стать богом и царем,
Он повесил вывеску поэта
Над дверьми в мой молчаливый дом.

Я люблю избранника свободы,
Мореплавателя и стрелка,
Ах, ему так звонко пели воды
И завидовали облака.

Высока была его палатка,
Мулы были резвы и сильны,
Как вино, впивал он воздух сладкий
Белому неведомой страны.

Память, ты слабее год от году,
Тот ли это или кто другой
Променял веселую свободу
На священный долгожданный бой.

Знал он муки голода и жажды,
Сон тревожный, бесконечный путь,
Но святой Георгий тронул дважды
Пулею не тронутую грудь.

Я - угрюмый и упрямый зодчий
Храма, восстающего во мгле,
Я возревновал о славе Отчей,
Как на небесах, и на земле.

Сердце будет пламенем палимо
Вплоть до дня, когда взойдут, ясны,
Стены Нового Иерусалима
На полях моей родной страны.

И тогда повеет ветер странный -
И прольется с неба страшный свет,
Это Млечный Путь расцвел нежданно
Садом ослепительных планет.

Предо мной предстанет, мне неведом,
Путник, скрыв лицо; но все пойму,
Видя льва, стремящегося следом,
И орла, летящего к нему.

Крикну я... но разве кто поможет,
Чтоб моя душа не умерла?
Только змеи сбрасывают кожи,
Мы меняем души, не тела.