მაშინ როდესაც იშვიათად რამე გახარებს, ბატონებივით რომ ლექსებმა გამოგაყარა- ქვაფენილები. ტროტუარი. ფიქრი მახრაა. მორიდებაა, აღარ გინდა აყალ-მაყალი. სანამ გაჭრიდე გადაზომე ასჯერ, გაკეცე- სისულელეა ტყუილად ნუ მიკიბ-მოკიბავ. იმ, თვალებიდან გადმოცვენილ მბჟუტავ ნაკვერჩხლებს წყალი მიასხი, გადაყარე, ხელი მოკიდე!..
***
გადაიძვრე უხეირო ფუტლიარი, დროულია წამოდგე და გაძვრე შენგან. აბა როგორ?!-დედამიწა, თუ ტრიალებს, ერთხელ, მაინც იღბალს შენსკენ მოაქცევდა.
დამიჯერე, თუ აწმყოზე წარსულს ართავ, დაცემა და დამარცხება, იგივეა. იმედებს კი-ჩამოფერთხილ ხორბლის თავთავს ჭოტები და მიკიოტნი მიჰკივიან.
სული ანჩხლობს უხეირო სამოსიდან. ეს ზეზონიც იმდაგვარად აშარია- ჭინკობისთვეს თმის ღერივით ჩამოცვივა ფოთლის წყება მოყვითალო თავშალიდან,
მე კი მივალ და ფოთლებზე მოვალაგებ ყველა სათქმელს, რომ გავშალო გავხსნა ნასკვი. გულო მიდი ჯერ ბუდეში მოკალათდი- არ აქნება შესაფერი ახლა გასკდე.
*** წვიმები არის ამ სეზონის გრძელი ბალადა, თავისი გზები უნდა ნახონ ამ დროს ტივებმა. მეც გამოვალ და ამ წვიმას და ტივებს გავატან მირაჟულ ლანდებს, შენ ბავშვივით აგეტირება. ხელისგულები ამტკივდება, ვიცი და ძვალში დამტვრევასავით ჩამივლიან შავ-თეთრ კადრებად ქარტეხილები, ქარიშხლები... არაფერს არ ვშლი გადავწყვიტე და მე ჩემს თავთან ვდგები თავდებად...
*** "თუ გამყიდით, არ გამყიდოთ - ოცდაათზე იაფად" ვახტანგ ჯავახაძე
ხომ ვიქნები ას პოეტში ასმეერთე პოეტი, ან ათასში, ათას ერთი (როგორც არის) და ა.შ. შემაფასეთ არანაკლებ ოცდაათი მონეტით, ვიდრე სისხლი გამიშრა თუ ვიდრე სისხლმა გამაშრო.
ხოვ ვიქნები ას ქართველში ის ქართველი მეასე, ან ათასში მეათასე, როგორც არის და ა.შ. ჩემს ნაკვერჩხლებს ერთადერთი ჭიქა წყალი მიასხით, ჩემს ნაკვერჩხლებს სხვის ენებზე მოგროვებულს ბაასში.
ხომ ვიქნები ას მიჯნურში ერთადერთი ის კაცი, ან ათასშიც ერთადერთი, ვინც დაიჭერს შენს თითებს. დედამიწას, პირშავობას, ვინც მიახლის სიმკაცრით, ვინც გადადგამს პირველ ნაბიჯს შენთან ერთად ღმერთისკენ.
ხომ ვიქნები (მერამდენე უკვე მიჭირს გავთვალო) ვისაც ჯვარი შემოუდგამს, მაცხოვრის გზით, ბეჭებზე. ჩემი ხორცი, ძველი წესით, ვერცხლისავით ჩათალეთ და შეფიცეთ სუფთა სისხლით ძმა-ბიჭობა, ბიჭებო.
ვიდრე სისხლი გამიშრება, ვიდრე სისხლმა გამაშრო, ვიდრე დროში არ ჩაიხრჩო ჩემი სიტყვის თავ-კიდე, ვეჭიდები, ჩემს თავს, ჩემს ბედს, პოეზიას და ა.შ. თუ გამყიდით არანაკლებ ოცდაათად გამყიდეთ.
*** საეჭვოდ იღიმი", ირიბად, ქრის ქარი, ასრულებს კანტანტას. რომანად ქცეული მინიმა მინიმად ბრუნდება თანდათან. რთულსა და იდუმალ ფოლიანტს, ვით ლოცვას, გსწავლობ და გზეპირობ. რატომღაც წავედი გგონია და შენკი ვერაფრით ხვდები რომ... საეჭვოდ იღიმი, ამრიგად ღელავ, თუმც შენს თავში თავსდები. ეს ჩემი ლექსები-ხანიგა, ეს ჩემი ცხოვრების რამსები მძაფრია, არა თუ ჰაშიში... წამიღებს უდაბნოს სამუმი, ფეხშიშველ, სულსა და ტანშიშველ ორბიტას გვერდიდან ავუვლით.
იწვიმებს, ქარები წავიდა. ღმერთი, კი-ვინ იცის სად არის. რა უნდა დავიწყოთ თავიდან მე ვიცი, მე ვიჭერ თადარიგს.
ხომ ვიქნები ას პოეტში ასმეერთე პოეტი, ან ათასში, ათას ერთი (როგორც არის) და ა.შ. შემაფასეთ არანაკლებ ოცდაათი მონეტით, ვიდრე სისხლი გამიშრა თუ ვიდრე სისხლმა გამაშრო.
ხოვ ვიქნები ას ქართველში ის ქართველი მეასე, ან ათასში მეათასე, როგორც არის და ა.შ. ჩემს ნაკვერჩხლებს ერთადერთი ჭიქა წყალი მიასხით, ჩემს ნაკვერჩხლებს სხვის ენებზე მოგროვებულს ბაასში.
ხომ ვიქნები ას მიჯნურში ერთადერთი ის კაცი, ან ათასშიც ერთადერთი, ვინც დაიჭერს შენს თითებს. დედამიწას, პირშავობას, ვინც მიახლის სიმკაცრით, ვინც გადადგამს პირველ ნაბიჯს შენთან ერთად ღმერთისკენ.
ხომ ვიქნები (მერამდენე უკვე მიჭირს გავთვალო) ვისაც ჯვარი შემოუდგამს, მაცხოვრის გზით, ბეჭებზე. ჩემი ხორცი, ძველი წესით, ვერცხლისავით ჩათალეთ და შეფიცეთ სუფთა სისხლით ძმა-ბიჭობა, ბიჭებო.
ვიდრე სისხლი გამიშრება, ვიდრე სისხლმა გამაშრო, ვიდრე დროში არ ჩაიხრჩო ჩემი სიტყვის თავ-კიდე, ვეჭიდები, ჩემს თავს, ჩემს ბედს, პოეზიას და ა.შ. თუ ჩავარდა, ერთხელ მაინც, უსათუოდ გამყიდით.
ვერცხლისავით: ფიცვერცხლი გამოიყენე
*** საეჭვოდ იღიმი", ირიბად, ქრის ქარი, ასრულებს კანტანტას. რომანად ქცეული მინიმა მინიმად ბრუნდება თანდათან. რთულსა და იდუმალ ფოლიანტს, ვით ლოცვას, გსწავლობ და გზეპირობ. რატომღაც წავედი გგონია და შენკი ვერაფრით ხვდები რომ... საეჭვოდ იღიმი, ამრიგად ტოკავ, თუმც შენს თავში თავსდები. ეს ჩემი ლექსები-ხანიგა, ეს ჩემი ცხოვრების რამსები მძაფრია, არა თუ ჰაშიში... წამიღებს უდაბნოს სამუმი, ფეხშიშველ, სულსა და ტანშიშველ ორბიტას გვერდიდან ავუვლით.
იწვიმებს, ქარები წავიდა. ღმერთი, კი-ვინ იცის სად არის. რა უნდა დავიწყოთ თავიდან მე ვიცი, მე ვიჭერ თადარიგს.
ხანიგა რამსები: ქართული სიტყვები ჯობია საძმოს ხუთი ლახვარი +++++
ხომ ვიქნები ას პოეტში ასმეერთე პოეტი, ან ათასში, ათას ერთი (როგორც არის) და ა.შ. შემაფასეთ არანაკლებ ოცდაათი მონეტით, ვიდრე სისხლი გამიშრა თუ ვიდრე სისხლმა გამაშრო.
ხოვ ვიქნები ას ქართველში ის ქართველი მეასე, ან ათასში მეათასე, როგორც არის და ა.შ. ჩემს ნაკვერჩხლებს ერთადერთი ჭიქა წყალი მიასხით, ჩემს ნაკვერჩხლებს სხვის ენებზე მოგროვებულს ბაასში.
ხომ ვიქნები ას მიჯნურში ერთადერთი ის კაცი, ან ათასშიც ერთადერთი, ვინც დაიჭერს შენს თითებს. დედამიწას, პირშავობას, ვინც მიახლის სიმკაცრით, ვინც გადადგამს პირველ ნაბიჯს შენთან ერთად ღმერთისკენ.
ხომ ვიქნები (მერამდენე უკვე მიჭირს გავთვალო) ვისაც ჯვარი შემოუდგამს, მაცხოვრის გზით, ბეჭებზე. ჩემი ხორცი, ძველი წესით, ვერცხლისავით ჩათალეთ და შეფიცეთ სუფთა სისხლით ძმა-ბიჭობა, ბიჭებო.
ვიდრე სისხლი გამიშრება, ვიდრე სისხლმა გამაშრო, ვიდრე დროში არ ჩაიხრჩო ჩემი სიტყვის თავ-კიდე, ვეჭიდები, ჩემს თავს, ჩემს ბედს, პოეზიას და ა.შ. თუ ჩავარდა, ერთხელ მაინც, უსათუოდ გამყიდით.
ვერცხლისავით: ფიცვერცხლი გამოიყენე
*** საეჭვოდ იღიმი", ირიბად, ქრის ქარი, ასრულებს კანტანტას. რომანად ქცეული მინიმა მინიმად ბრუნდება თანდათან. რთულსა და იდუმალ ფოლიანტს, ვით ლოცვას, გსწავლობ და გზეპირობ. რატომღაც წავედი გგონია და შენკი ვერაფრით ხვდები რომ... საეჭვოდ იღიმი, ამრიგად ტოკავ, თუმც შენს თავში თავსდები. ეს ჩემი ლექსები-ხანიგა, ეს ჩემი ცხოვრების რამსები მძაფრია, არა თუ ჰაშიში... წამიღებს უდაბნოს სამუმი, ფეხშიშველ, სულსა და ტანშიშველ ორბიტას გვერდიდან ავუვლით.
იწვიმებს, ქარები წავიდა. ღმერთი, კი-ვინ იცის სად არის. რა უნდა დავიწყოთ თავიდან მე ვიცი, მე ვიჭერ თადარიგს.
ხანიგა რამსები: ქართული სიტყვები ჯობია საძმოს ხუთი ლახვარი +++++
