* * *

როგორ არ წერო, როცა გყინავს ოქრომბრის წვიმა,
გადიხარ გარეთ და პირველად თან ქოლგა გაგაქვს
დაეძებ ციალს, თავს მომავლის სურვილებს სწირავ,
მიწაზე რადგან აღარაფრის უფლება არ გაქვს

როგორ არ წერო,
როცა გტკივა და თავს ანებებ
ფიქრს ,რომ დაეშვა, ჩაიძირო ყელამდე წყალში,
რომელშიც ცივა
და რომელშიც გინდა დანებდე,
მაგრამ აგრძელელებ  მოტყუებას ტკივილის სვლაში,

როგორ არ წერო,
სად არ წერო,
როდესაც ციდან
ყველა ვიღაცის მოლოდოდინით სუნთქავს და იძვრის,
შენ კი უბრალოდ თვალს ახელ და ცრემლები გცვივა,
რადგან ყველაფერს ხედავ რისი დანახვაც გიმძიმს.