4. სუსტი რითმები არის ძალიან. სუსტი რითმები არის ძალიან.
3. თეთრი სიზმარი შავ ბურუსში უცებ მეცხადა.
სფინკსზე ოცნებით დაღალულმა, ცრემლები ვღვარე.
მე შობის ღამით, ანგელოზი გამომეცხადა
და იმ ღამითვე, ანგელოზი, მე შევიყვარე.
იმ შობის შემდეგ, ვერ მხიბლავენ ფარსით დონები.
ამაოდ მესმის ამქვეყნიურ ასულთა კვნესა.
მხოლოდ სიცივეს შესჩივიან კუპიდონები,
როცა ჩემს კართან, დაჩოქილი ქრთის ბარონესა.
მის შიშველ ფეხთან, გათოვება ზამთარს აბუქებს.
უთეთრებს სახეს უმძიმესი ტრფიალის ვალი
და მის წინაშე, მეტისმეტად მხნე თებერვალი,
აჩენს ქარბუქებს.
ო, ბარონესას შემკრთალ ტანზე, კაბა ემოსა.
მათრობდა იგი- მწუხარების უბადლო მონას,
მაგრამ მე მაინც, ვერ შევრაცხავ ჩემს ანგელოზად,
დაცემულ ქალღმერთს- მკვდარ ლექსების უცნობ მადონას.
დავმარცხდი უხეშ მეომრებთან, რითმის არესი.
ამაოდ მუზას ვაწუხებდი მშვენების ჭვრეტით.
მასში გვარია და სისხლია იმ ლაზარესი,
რომელიც მოკვდა და ვერ შეძლო აღდგომა მკვდრეტით.
ჩემს სონეტებში ანგელოზი მუზად დგებოდა
და მისით ლექსი არ მოჰგავდა მუნჯთა თეთრ არკას.
როგორც ლაურა ტრფიალებით სნეულ პეტრარკას,
სიზმრებში იგი, ერთადერთი მეცხადებოდა.
შეშლილსა ტრფობა, ამასოფლად უცებ მეცხადა.
ჩემი მწარე გზა, ჩაკეტილი იყო წრესავით.
მე შობის ღამით, ანგელოზი გამომეცხადა
და იმ ღამითვე მივიცვალე ლაზარესავით.
მაგრამ მიღირდა, ამნაირი სულის წვალება.
ღრუბლისფერ ლანდად მწუხარება გამომყვა, მშვიდი.
თქვენ ითხოვთ რითმას? ეს ცხადია გარდაცვალება
და ჩემი უხმო ტრფიალების ყრუ პანაშვიდი.
ს. ციბულსკი
თეთრი სიზმარი შავ ბურუსში უცებ მეცხადა.
სფინკსზე ოცნებით დაღალულმა, ცრემლები ვღვარე.
მე შობის ღამით, ანგელოზი გამომეცხადა
და იმ ღამითვე, ანგელოზი, მე შევიყვარე.
იმ შობის შემდეგ, ვერ მხიბლავენ ფარსით დონები.
ამაოდ მესმის ამქვეყნიურ ასულთა კვნესა.
მხოლოდ სიცივეს შესჩივიან კუპიდონები,
როცა ჩემს კართან, დაჩოქილი ქრთის ბარონესა.
მის შიშველ ფეხთან, გათოვება ზამთარს აბუქებს.
უთეთრებს სახეს უმძიმესი ტრფიალის ვალი
და მის წინაშე, მეტისმეტად მხნე თებერვალი,
აჩენს ქარბუქებს.
ო, ბარონესას შემკრთალ ტანზე, კაბა ემოსა.
მათრობდა იგი- მწუხარების უბადლო მონას,
მაგრამ მე მაინც, ვერ შევრაცხავ ჩემს ანგელოზად,
დაცემულ ქალღმერთს- მკვდარ ლექსების უცნობ მადონას.
დავმარცხდი უხეშ მეომრებთან, რითმის არესი.
ამაოდ მუზას ვაწუხებდი მშვენების ჭვრეტით.
მასში გვარია და სისხლია იმ ლაზარესი,
რომელიც მოკვდა და ვერ შეძლო აღდგომა მკვდრეტით.
ჩემს სონეტებში ანგელოზი მუზად დგებოდა
და მისით ლექსი არ მოჰგავდა მუნჯთა თეთრ არკას.
როგორც ლაურა ტრფიალებით სნეულ პეტრარკას,
სიზმრებში იგი, ერთადერთი მეცხადებოდა.
შეშლილსა ტრფობა, ამასოფლად უცებ მეცხადა.
ჩემი მწარე გზა, ჩაკეტილი იყო წრესავით.
მე შობის ღამით, ანგელოზი გამომეცხადა
და იმ ღამითვე მივიცვალე ლაზარესავით.
მაგრამ მიღირდა, ამნაირი სულის წვალება.
ღრუბლისფერ ლანდად მწუხარება გამომყვა, მშვიდი.
თქვენ ითხოვთ რითმას? ეს ცხადია გარდაცვალება
და ჩემი უხმო ტრფიალების ყრუ პანაშვიდი.
ს. ციბულსკი
2. ლექსი? რამდენ ჯერაც არ დავდე, იმდენ ჯერვე საიტმა გადაყლაპა. ეტყობა გვერდის ხარვეზია. კომენტარებში დავდებ და მერე ვნახოთ. ეგება მსოფლიოს მერვე სასწაული მოხდეს და შევძლო გამოქვეყნება. ლექსი? რამდენ ჯერაც არ დავდე, იმდენ ჯერვე საიტმა გადაყლაპა. ეტყობა გვერდის ხარვეზია. კომენტარებში დავდებ და მერე ვნახოთ. ეგება მსოფლიოს მერვე სასწაული მოხდეს და შევძლო გამოქვეყნება.
|
