ნაზ სიმარტოვეს ხარამხანად მოჰყავს ლანდები.
კადნიერთ ვნებას ემონება რითმებში სული.
დაგვიდგა ხანა, მეტისმეტად ბარბაროსული.
უცნობ მონასტერს, თავს მესხმიან თამერლანდები.

მიექანება უპსკრულისკენ მგოსნის სტიქია.
დაწყევლილ ლანდებს შემოვიხვევ ნაბადად ტანზე.
ოჰ! რომ იცოდე ეს ზამთარი რა სასტიკია...
ცივ ურაგანად დეკემბერი დგას მოედანზე.

უძვირფასესი ალმასები ბინდში ქრებიან.
სინიორების აქ გაისმის უმიზნო ბოდვა.
ძვირფას საფლავზეც, დამეწევა კადნიერთ ცოდვა.
უდროოდ მიცვლილ ლაზარეზე სხვა ფიქრებია.

გაშიშვლებულ მკერდს ეხვევიან მიჯნურთ ტანები.
დედამიწიერ კარნავალით ვერ ძღება სული.
უცნობ მონასტერს, კვლავ მესხმიან თავს სულთანები,
რომ ტრადიცია გაამეფონ ბარბაროსული.

ახ! ვეომები კადნიერებს მარად ეული.
ბნელ პროფილებში ჩანს კონტური ყმაწვილურ პირის.
აქ, ჩემთან ერთად, უსუსური რაინდიც ტირის.
ის ლაზარეა, ჩემი მოძმე და ორეული...
ს. ციბულსკი