ქალაქში კარგა ხნის წასული წვიმები დაბრუნდნენ,
ნაპირთან გალუმპულ მოლოდინს დააწყდა თვალები,
ცხოვრება ვგრძნობ დღესაც უშენოდ ხარაკირს მიპირებს,
დეკემბრის მიწურულს შერჩენილ დღესავით ვმთავრდები.

ფიქრებში ავუშვი ოცნების დაბმული ცხენები,
რომლებიც შენს თმებში თბილ დაბანაკებას ნატრობენ,
და ამინდს ვინ ჩივის,ან კიდევ საერთოდ ვინ იტყვის
დაგერქვას ჩემი და თუ უნდა მუხლამდეც გათოვდეს.

გათოვდეს ოღონდაც ,შენს თმებში დავითვლი ფანტელებს,
ხვეულებს ვაღმერთებ მხრებამდე ჩამოყრილს  ზვავებად,
ეს ზეცაც საოცრად შენეულ განწყობას მიტოვებს,
გათოვდეს ოღონდაც ამ ლექსებს სახელი დაერქვას.