ანა ახმატოვა

***

ვლოცულობ სარკმლის სხივის წინაშე.
მკრთალია, სწორი, მინაზებული.
ვარ დილიდანვე მდუმარებაში
და სანახევროდ ასეა - გული.

ჩემს ხელსაბანზე უკვე თითბერი
გამწვანდა ჟანგით თავისებურით,
მაგრამ თამაშით სხივმა შეფერა
და მე შევცქერი გახარებული.

რა უბრალოა და უცოდველი
საღამოჟამის სრულ სიჩუმეში,
მაგრამ ამ ტაძრად მე ვარ  ეული
და თითქოს ოქროს დღესასწაული -
- ეს ერთადერთი დამრჩა ნუგეში.

1909

(თარგმანი ნინო დარბაისელისა)




Анна Ахматова
***

Молюсь оконному лучу -
Он бледен, тонок, прям.
Сегодня я с утра молчу,
А сердце - пополам.

На рукомойнике моем
Позеленела медь.
Но так играет луч на нем,
Что весело глядеть.

Такой невинный и простой
В вечерней тишине,
Но в этой храмине пустой
Он словно праздник золотой
И утешенье мне.


1909