რატომ არ გესმის ჩემი ხმა, მოყვასო?! - გულანთებული
ყველა ენაზე მოგმართავ, რაც კი არსებობს ენები;
სამყარო ავახმიანე, და შენ ვერაფერს გებულობ,
რა გულმოდგინედ დაგიცავს ყურები - ყურსასმენებით?!

რატომ ვერ მხედავ, დაბრმავდი თუ სხვა ღმერთბმა გაგართეს?!
ნახე, აქ, ეს ქვაც მე ვარ და იქ, ის კლდეებიც, ვეება.
ნუთუ ვერ ამჩნევ, მოყვასო, რომ თვალის ჩინი წაგართვეს
შავ-თეთრმა, ვარდისფერმა და "სამი-დე" სათვალეებმა?!

მიდი, დაამხე კერპები და ჩემს მოსმენას გასწავლი,
გეტყვი რას ეჩურჩულება მინდვრის ცვარ-ნამი - ალიონს,
მზის საიდუმლოს გაგიმხელ, მისი ასავალ-დასავლის,
გიჩვენებ, როგორ ქაჩავენ, მთები, ნისლების ყალიონს...

გასწავლი, როგორ მიპოვნო საწყისში ყველა ქმნილების,
აგიხსნი სიყვარულისთვის ყოველ დღე რატომ ვევნები,
ოღონდაც გახდი, მოყვასო, თანამზრახველი ცვლილების: -
მოიძრე ეგ სათვალე და წყეული ყურსასმენები!