ესეც ზამთარი ,შენ კი ელი მის თეთრ განაჩენს
ფანჯარასთან და ყავის ჭიქას ხელებს მიათბობ,
მე კი სისხლივით დამიდიხარ ახლა მაჯებში,
სიცივე რაა- ჩემში შენით ზამთარს დავაფრთხობ.

დღეები ახლა დაემსგავსა თითქოს წვალებას,
​ჩვენ შორის სივრცე ცისკენ მიაქვს უკვე სხვა ნიავს,
ასე მგონია შენ გიყურებ თვალებში როცა,
ღვთისმშობლის ხატთან თოვლისფერი ვარდები მიმაქვს​​.