ცხოვრება დღესაც პირჯვარისთვის თითებს მაცლიდა,
ძნელია მეტად შეეგუო ტკივილის განცდას,
მე საქართველო დღეს ისეთი პატარა შემრჩა
რომ აქ მეჩეთი ააშენეს მაცხოვრის სახლთან.

იდგა აწმყო და მუჭით მიწას აყრიდა წარსულს~
ქუჩებში ჯარი ხმაურობდა ხეთა და ქართა,
მე მივდიოდი და მე თითქოს არ მყავდა ღმერთი,
ჩემი გულისთვის არ მომხდარა ვითომდა ჯვარცმა.

გზადაგზა ფერი ეცვლებოდა გამომხმარ სივრცეს,
გაშრნენ თითქოსდა საბარძიმე ღვინის მტევნებიც,
და იმის განცდად რომ ქალაქში ხალხი ცხოვრობდა
ქუჩებს შემორჩნენ სულიწმინდის თეთრი მტრედები.