იღვიძებ...
ჯერ კიდევ აკლდა გონებას 15 წუთი...
საწოლში რჩები ...
მადლობა ღმერთო კიდევ ერთი გათენებული დღისთვის...


შუა ღამე, შენ მიგზავნი სიმღერას „მთვრალი მთვარე“ („სიმთვრალე მთვარეზე“, "მთვრალი მთვარეზე" ანუ როგორც გენებოთ) რა ჰაეროვნად სრიალებს ნოტებზე ტომი ...
ისევ დილაა...
შემოვიდა მეტროში. მოწყალებას ითხოვდა ...  გახსენდება ათ თეთრიანი ჯიბეში, რომელსაც  სახლიდან გამოსვლიდან ათამაშებდი ხელში...
-გეხვერწებით, ბატონებო -ქალბატონებო 4 წლის ძმა მყავს ავად, იქნებ წამლის ფულით დამეხმაროთ ( „მოწყალება“  ჰოოოო  რაც იფიქრე ზუსტად მაგ ტონში ).
უცნაურმა, უარყოფის-უარის ჟრუანტელმა დამიარა ტანში ... ჩემს გვერდით შუახნის ქალი შეირხა უხერხულად ამოაძვრინა ჯიბიდან 20 თეთრიანი, ხელი გამკრა და თითქოს მანიშნა -ჰა რაღას უცდი მიეცი ეგ 10 თეთრი!..
სწრაფი ნაბიჯით გავუყევი რუსთაველის გამზირს, ისევ ვათამაშებ თითებით „ 10-იან ბორჯღალს“ .... ნეტავ რა ქნეს დღეს რაგბისტებმა ....
სრულ სიმარტოვეში ვცურავ, კარზე აკაკუნებს მოტორის ხმა , ვენტილაცია, ხმაური ბგერის ....
ჯოჯოხეთში იქნება კიჩი...
ჯიმმა არ იცოდა ... „როგორ ვიპოვოთ სიკვდილი დილის სეანსზე“
ფეტიშიზმი - ნუ იქნები მონო-პოლი  ა თეიზმი ...
დახურე კარი აცივდა.