უკვე სატირალი გახდა მოგონება,
გულსაც დამართნია შენით არითმია,
უკვე არაფერი ჩემი აღარამაქვს,
თურმე რაც კი მქონდა შენთვის დამითმია.
ასე უარაფროდ, დღესაც ცარიელი
ისევ ვესტუმრები ბნელი ღამის ქუჩებს,
სადმე მიტოვებულ კუთხეს ამოვარჩევ
დადარდიანებულ ფიქრებს მივაქუჩებ.
მერე გავუყვები აღმართ მარტოდ-მარტო
ღამეს გადაედო ჩემი არითმია,
თუკი სევდისათვის ადგილს ვერ იპოვი
აი ეს ქუჩებიც შენთვის დამითმია.