გარეთ ქარია... თავდაყირა აყენებს ყველაფერს, თითქოს რაღაცას ეძებს, თითქოს რაღაც დაკარგა და გამწარებული, იმედდაკარგული დაეხეტება, მაინც ეძებს და არ ნებდება. მთვარეც მოწყენილი შეჰყურებს ქარს, ცდილობს გაუნათოს გზა და აპობნინოს დაკარგული... მთვარესაც სცოდია მოწყენა, ქარის შემხედვარეს ცრემლი მოერია თვალზე და მოგონებებმა აუმღვრიეს გული, გაახსენდა მზე და უცებ ღრუბლებში შეიმალა, არ უნდა ქარს  თავისი მწუხარება დაანახოს... ქარი არ ისვენებს ძალაგამოცლილი ქრის... ირგვლივ სიჩუმეა , მხოლოდ ქარის ზუზუნის ხმა ისმის... დროდადრო ძველი ჭიშკარი თუ ახმაურდება...ღრუბლებიც გარბიან გაურბიან გულნატკენ და განრისხებულ ქარს...
მე ვზივარ მაგიდასთან და სანთლის შუქზე ვწერ... რა ბანალურია...
მე ვწერ, იმედდაკარგული, გულნატკენი, დაღლილი ამ ყველაფრისგან...
მე ვწერ, ჩემი ცხოვრების საშინელ დღეებზე...
მე ვწერ, ჩემი ბედნიერების უკანასკნელ დღეებზე...
მე ვწერ, ჩემს ერთადეერთ სიყვარულზე...
მე ვწერ, გონდაკარგული...
მე ვწერ უბრალოდ "მე" ვწერ... და თითქოს ეს "მე" ამბობს ყველაფერს..."მე"-მ "იგი" დაკარგა... "იგი" გაქრა და აღარ არის..! "იგი" წავიდა! და თან წაიღო: ფიქრი, ოცნება, სიყვარული, მოგონება, გული... ყველაფერი წაიღო და დამიტოვა მხოლოდ "მე" უარაფრო... უიმედო და უგრძნობი... "მე" რომელიც იგის გარეშე არაფერს წარმოადგენს და "მე" რომელსაც ყველაზე და ყველაფერზე მეტად სჭირდება "იგი"... "მე" "იგის" გარეშე იცვლება..."მე" მე აღარ არის, მე ბოროტდება... "მეს" გული აღარ აქვს და "მე" კვდება... კვდება და თან მიაქვს უიმედობა, უგულობა, ტკივილი... "იგი" კი არ ჩანს "იგი" გაქრა, წავიდა, საბოლოოდ წავიდა... "იგიმ" ვეღარ გაუძლო მეს ასეთ სიყვარულს და წავიდა... "იგიმ" დაივიწყა "მე" .."იგი" ვერ მიხვდა რომ სიკვდილს აჩუქა "მე"...
    მე? მე კი ვფიქრობ ამ ყველაფერზე და ვწერ... ვწერ და ვფიქრობ როგორი დაუნდობელია ადამიანი... რამდენი რამის გაკეთება შეუძლია ერთ სიტყვას... რამდენი ადამიანი შეიწირა ერთმა სიტყვამ... რამდენმა ადამიანმა დაკარგა ნამდვილი სიყვარული... თუმცა არა სიყვარული არ იკარგება, იგი გულთან ერთად ცოცხლობს..."მეს" "იგიც" გულშია და გულთან ერთად იცოცხლებს სამუდამოდ.. სიცოცხლის უკანასკნელ წუთამდე...
      სანთელი ქრება...