ხმაურიან მტკვრის თავზეც და შორსაც:
მოკაშკაშე შუქთა, - მოჩანს მთვარე,
მთვარის სხივი თბილისს ჩადრით მოსავს,
მაგრამ სუნთქავს ქვათა ოხშივარით.

ღვიძავს თბილისს, ბედნიერს და ხალასს;
ბაღებში კი მუსიკაა, ლხინი.
ძლივს რომ ჩანან მთები - თავზე ახლავს,
მოკიაფე ვარსკვლავების მწკრივი.

ნისლში მივალ, შორს - ჩრდილოეთ მხარეს:
თოვლში ჩაფლულ მთებით ყინულოვან,
მეტად მკაცრად, მეტად მომწუხარედ
სჭვრეტენ შორეთს, მთვარის ჩადრით მბურავს.



Луна над шумною Курою
И над огнями за Курой,
Тифлис под лунною чадрою,
Но дышит каменной жарой.

Тифлис не спит, счастливый, праздный,
Смех, говор, музыка в садах,
А там — мерцает блеск алмазный
На еле видимых хребтах.

Уйдя в туман, на север дальний
Громадами снегов и льдин,
Они все строже, все печальней
Глядят на лунный дым долин.