ძაღლი ყეფს გარეთ,
დაიღალა ალბათ ცხოვრებით.
ეჰ ჩემო თავო, რა დროს ძაღლი,
რა დროს ყეფაა,
გავანიავე ყველა ვერცხლი რაც კი მომეცი,
ღმერთო, როდესაც უშენობა ამოვირჩიე,
ახლა ძაღლივით დაღლილი ვარ,
ყეფას შევეშვი,
ცხოვრება ხელში ჩამელია, პეშვიდან წვეთავს
საკუთარ თავში ჩაკეტილი მფატრავს ცხოველი
ვწევარ მიწაზე უგონოდ და ნახევრად მწველი
მზის ყველა სხივი  უიმედოდ ზეციდან მზვერავს,
ძნელია ყოფნა, როცა ძაღლიც ბედით გჯობია,
ძნელია ფიქრი, როცა გზები დასრულდა ყველა,
შენ მართალი ხარ, ჩემო ძაღლო ყეფა ჯობია,
ასე მარტო და უიმედოდ ზეცაში ფრენას.