იცი? ხანდახან მოპყრობს წარსული,
ნაშიმშილარი, უტყვი დღეები,
გაფითრებული და გულწასული
ვაი რომ მახსოვს დედის ხელები.

მახსოვს რომ ყმაწვილს ფეხზე მციოდა
და ხშირად ძმასთან ჩხუბით ვთბებოდი,
პურის რიგში რომ ბავშვი ტიროდა
და თავად ბავშვი რომ ვერ ვხვდებოდი.

რომ ვერ ვხვდებოდი დროის სიმრუდეს,
ალბათ არც უნდა მახსენდებოდეს,
ის დრო მაგონებს მერცხლის ცივ ბუდეს
სანამ ბარტყებით გამოთბებოდეს.

მახსოვს რომ სანთლის შუქზე ვსწავლობდი,
დამძინებია ბევრჯერ წიგნებზე,
შენ მამაჩემო როგორ წვალობდი,
ღამეს ათევდი ფიქრით შვილებზე.

მახსოვს სამართალს არ ქონდა ფასი,
კაცს აღარ ქონდა არც ძმის იმედი
და მოთმინების აღვსილი თასით
ძმის მკვლელ ომამდე თავად მივედით.

ყველას დაგვაკლდა წილი ბავშვობა
და ავედევნეთ ომის ნაკვალევს,
მაგრამ ქვეყანას უნდა მშვიდობა,
თორემ მეომარ ქართველს რა დალევს.

გვეყო წარსული სისხლის და ომის,
ახლა ქვეყანა უნდა ვაშენოთ
და მთელ მსოფლიოს ერთიანობის
დაუვიწყარი სახე ვაჩვენოთ.

                                              ლევან ჭიტაძე

                                            2015 წ. აგვისტო