ყველა მომდევნო დღის დაწყება მოჰგავს პოლიგონს. სადაც ბრძოლაა,ემზადები გადარჩენისთვის. ლოცულობ ისე თითქოს უკვე ვეღარ პოულობ სიტყვებს და ისევ იმეორებ დანარჩენივით *მამაო ჩვენოს* პასუხია ზარების ხმა და ტყუილები და პირფერობა მოდაა თითქოს. წარსული გვახსოვს,მომავალი ყველაფერს ნახავს. და მაინც ვითხოვთ, სიმართლისთვის პასუხებს ვითხოვთ.
ისე ვუყურებთ ერთმანეთ ს რომ ვგავართ შეშლილებს. უნდათ ისუნთქონ ერთმანეთის სარგო ჰაერი. მე კი ვისურვე რომ გვეცხოვროს სიცოცხლეშივე და არ დავკარგოთ დარჩენილი წუთი არცერთი.
საკამათოა განაჩენი მაინც,ასე რომ ოცნებები და ილუზია მაშინ მთავრდება. როდესაც რწმემენა და იმედი აღარ არსებობს და შეცდომების შემდეგ ვიწყებთ თავის მართლებას.
ზარების ხმაა,პირჯვარს ვიწერთ,ლოცვას ვასრულებთ. ღმერთო დაგვლოცე,შეგეწიე ყოვლად წმინდაო. დანარჩენზე კი ფიქრი მერე სისულელეა. ისევ ყველა და ყველაფერზე რომ არ ვიდაოთ,
