საქორწილო თითის ფალანგზე
ერთი ძველისძველი იარა მაქვს,
რომელიც ხშირად უფერულია,
მაგრამ ყოველთვის, როცა ბრუნდები
წითლდება და ტკივილს იწყებს,
ყრუდ, შეუმჩნევლად, შიგნიდან მჩხვლეტავს,
ისე როგორც ეს დიდი ხნის წინ გამოგლოვებულ
სიყვარულებს სჩვევიათ ხოლმე.
იმ სიყვარულებს, რომ აღარ გვახსოვს,
მაგრამ როგორც კი
ხელის გულების ფათურს ვიწყებთ სევდის მიზეზში,
ხიჭვებივით თავს გვახსენებენ,
იმ ხიჭვებივით, წლების წინ რომ ძლიერ დაჩირქდნენ,
მოძებნა ვცადეთ, ვერ მოვიგლიჯეთ,
იმის მერე კი ჩვენში სახლობენ,
და ყოველ ავდარს თავს გვახსენებენ.