მძინარ სხეულზე მწვალებელი მზე სხივებს ხოცავს,
მოკლულ ნათელში თავს იხრჩობენ თმები, თითები,
ძილში ბუტბუტებს ბაგე დილის შენდობის ლოცვას
ისე მჭირდები...

ნეკნებს დამითვლის ნიავი და ზეწარს გაიქნევს,
მერე წავა და ფარდის უკან დაიწყებს სუნთქვას,
ხან მაგიდაზე ვერ ჩაკითხულ სევდიან წიგნებს,
ფურცლავს და ფურცლავს...

ღრუბლის კულისებს მიეფარა დაღლილი მზე და
ბისზე იწვევენ მოფრთხიალე ვერხვის ფოთლები,
არ მავიწყდება შენი ბოლო, უთქმელი მზერა,
ქცევის ბოდვები...

დამიმარტოვა მე უშენოდ ცოდვის ცდუნებამ,
ჩემი ფერების ჟინს ვერ მალავს ქარი თუ მზეა,
და ქალი როგორც დედამიწის თბილი ბუნება,
იღვიძებს დეა...

Qali Kameliebit