უნდოდა გრძნობა გაეხადა სხეულს და შიშველ
ვნების ამარა მოემწყვდია ქალი მკლავებში,
აივნის მიღმა ქარი თუთის საცეცებს იშვერს
და დაბარბაცებს ვით სჩვევია ღვინით გალეშილს...

მზე რომ ჩააქრეს, მთვარის ღილი შეეხსნა ღრუბელს,
არც ალიონი, არც ყივილი მამლის არ ჩქარობს,
ქალი ვის გულშიც სიმარტოვის ტკივილი სუფევს,
ყოველ ცისმარე ეწირება ცოდვილ სამყაროს...

ეულ სარეცელს ცხელი სუნთქვა გაავარვარებს,
როცა ზეწარიც სხეულია ვისაც იხუტებს,
ღამე უსიტყვოდ გაიხურავს აისზე კარებს,
ქალი კი იხსნის ოქროსფერი თმიდან ბიგუდებს...

Qali Kameliebit