დღესაც ბევრია ქვეყანაში ვაჟა-ფშაველა,
რომელთაც მოაქვთ საუკუნოდ ჩვენთვის საგზალი,
ჩვენ კიდევ ვყიდით ჩვენს სამშობლოს მტკაველ-მტკაველად,
რადგანაც გავხდით გულცივი და გაუმაძხარნი.

დახუჭული გვაქვს ყველას ერთად თვალი გონების,
ვიწვებით ყველა გარეგნულად სულში კი ყინავს
და მეპატრონეს მილიონი  ვარდის კონების
ფიროსმანს, დრესაც ძველებურად ხიდის ქვეშ ძინავს;


გაგვთენებია ღრმა სიცრუის მოუბარი დღე
ვეპირფერებით ერთმანეთს  და ვწყევლით გულიდან
და ვერც კი ვამჩნევთ, რომ გვერდით გვყავს მოჩხუბარიძე,
რომელსაც მალე ალბათ ისევ შევშლით ჩკუიდან.

მივტირით ძველებს და არ გვჯერა მომავლის...ახლის...
ჩაგვიკეტია გულის კარი, მოვგავართ ფლიდებს;
სამაგიეროდ გაგვიღია სარკმლები სახლის,
რომ გალაქტიონს თავის მოკვლა გაუადვილდეს.

დავდივართ ყველა  ქუჩა_ქუჩა ვეძებთ ილიას,
ვლანძრავთ უფალს  და თან გვაქეზებს ყვირილით მოლა,
რომ სასიკვდილო ტყვია უკვე დატენილია
უნდა იჩქაროთ,  სხვებმა რომ არ დაგვასწროს სროლა...