ვზივარ და გიქსოვ. . .
ხალხით სავსე ქუჩაში
მაღალზურგიან სკამზე,
თმაგაშლილი,
ხის მსხვილი ყაისნაღით,
მეწამულისფერი საქსოვი ძაფიდან
ვაკეთებ ყულფს და
ამომყავს პირველი თვალი, მის გარშემო
ნელნელა ვავლებ უამრავ ნაბიჯს,
წრიულად ვუვლი და ვაფართოვებ სივრცეს
სიყვარულის ჩასატევად.
გულიდან  გიქსოვ. . .
თითო თვალობით ვამჭიდროვებ..
კიდევ რამდენიმე წრეც
და
სრულდება
არც ერთი ჩავარდნილი თვალი,
არც ერთი დასაბრუნებელი მიზეზი.
ახლა შემიძლია  გადავჭრა ძაფი
და სამმაგად გავნასკვო ბოლო,
ისე მჭიდროდ რომ ვეღარასდროს
ვეღარ შევძლო მერე დარღვევა.