ტკივილებს გავიტან და მზის გულზე დავაწყობ,
სულს დაგიცარიელებ შენ რომ დაეპატრონო.
მაარტოობით გაფუჭებულ სისხლს ვენებიდან გამოვუშვებ
რომ შენი,ვარდისფერი სისხლი გადავისხა.
ცხოვრებას რაც იყო აქამდე,
დღიურში ნიშნულებად
პირველივე ყინვიან ღამით,
შენს გასათბობად დავწვავ.
საკუთარ ქურქს კი არა სხეულს მოგცემ რომ არ შეგცივდეს.
რომ არ დაიღალო თავთან დაგიჯდები და ამ ცხოვრებაზე მოგიყვები.
„იყო და არა იყო რა“ ასე დავიწყებ და შენს ხელებში მოქცეული ჩაის ჭიქით დავამთავრებ.
თოვლის ნუ შეგეშინდება,პირიქით ითოვოს. თეთრი ფანტელები ჩამობანს დედამიწას ამ სიბინძურეს და ყველანი ერთმანეთის პირისპირ შიშვლები აღმოვჩნდებით,მერე კი შეგვრცხვება „არა სიშიშვლის“ არამედ იმის რომ ერთმანეთს თვალს ვერ გავუსწორებთ.
თუმცა შენ ეს არ გეხება,და ნუ იდარდებ. შენ ბავშობის ცრემლებთან ერთად გახვალ თოვლში,ხშირ ხშირად გამიღიმებ ლოყები რომ არ გაგიყინდეს.
ნურაფრის შეგეშინდება,
შენ უკვე ჩემში ხარ და რაც ჩემშია,
ის სამარადისოდ დარჩება.